Σχετικά με το χωριό

Το Ματσούκι στα 1100 μ. υψόμετρο ανήκει διοικητικά στα Ιωάννινα και απέχει 85 χλμ. από αυτά. Η πρόσβαση στο Ματσούκι από το χωριό Χριστοί γίνεται μέσα σε ένα εκπληκτικό τοπίο. Πλησιάζοντας προς στο χωριό θα περάσετε την άγρια χαράδρα διασχίζοντας την μακριά στρατιωτική γέφυρα τύπου Βailey μήκους 51μέτρων. Μέχρι πριν κάποια χρόνια η γεφύρωση της χαράδρας με πλάτος στο μικρότερο σημείο της 48 μ. και βάθος 44 μ. ήταν αδύνατη με αποτέλεσμα την απομόνωση και ερήμωση του χωριού.

Τον χειμώνα του 1981 ο στρατός τοποθέτησε πεζογέφυρα τύπου Bailey και στη συνέχεια τον Αύγουστο του 1985 ανοίχτηκε ο δρόμος μέχρι το χωριό και τοποθετήθηκε η γέφυρα που υπάρχει σήμερα, ενώ λίγες δεκάδες μέτρα υπάρχει και μία δεύτερη τσιμεντένια.

Είναι άγνωστο το πότε δημιουργήθηκε ο αρχικός οικισμός. Η τοπική παράδοση λέει ότι το όνομα του χωριού Ματσούκι οφείλεται στους κατοίκους του που σκότωσαν έναν φοβερό δράκο με ένα ξύλο (ματσούκι) ή σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή αντιμετώπισαν και χτύπησαν τον εχθρό με ματσούκια. Ο ερευνητής Δημήτρης Καλούσιος σχολιάζει ότι οι ιστορίες με τα ματσούκια φανερώνουν το «τραχύ των κατοίκων».

Οι ασχολίες των κατοίκων

Σύμφωνα με τον Άγγελο Σινάνη, από παλιά το Ματσούκι ήταν γνωστό για τους ραφτάδες και τις περίφημες κάπες που κατασκεύαζαν εκεί. Επίσης, κύρια ασχολία τους ήταν η γεωργία και σημάδια των καλλιεργημένων εκτάσεων φαίνονται μέχρι σήμερα με την διαμόρφωση των απότομων κλίσεων του εδάφους, τις αναβαθμίδες (προστατευτικοί «τοίχοι» – ξερολιθιές), που συγκρατούσαν τα χώματα.

Σήμερα, σε αντίθεση μα τα άλλα δύο χωριά Συρράκο – Καλαρρύτες που έχουν ερημώσει, το Ματσούκι έχει αρκετούς μόνιμους κατοίκους που ασχολούνται με την κτηνοτροφία. Το καλοκαίρι στα γύρω βουνά βόσκουν κάπου 12.000 αιγοπρόβατα και 800 βοοειδή. Παράλληλα, έχουν αναπτύξει την τυροκομία και το εμπόριο.

Η αρχιτεκτονική

Η παραδοσιακή αρχιτεκτονική δεν υπάρχει όπως στα άλλα δύο χωριά Συρράκο-Καλαρρύτες και οι τσίγκινες στέγες των σπιτιών (λύση στην οποία  συνετέλεσε και η δωρεάν διανομή του τσίγκου απο το κράτος μετά τον Β.Π.Π. , σαν οικονομική ενίσχυση στα χωριά που είχαν υποστεί καταστροφές από τις δυνάμεις κατοχής) ξενίζει τον επισκέπτη.

Υπάρχουν βέβαια κάποια πετρόχτιστα σπίτια, το πολύ όμορφο σχολείο, ο συντηρημένος νερόμυλος και τα παραδοσιακά καφενεία. Σίγουρα όμως η απίστευτη ομορφιά λόγω της καταπληκτικής γεωγραφικής θέσης αντισταθμίζει με το παραπάνω την δυσαρμονία αυτή και σαν επισφράγισμα έρχεται η φιλοξενία και καλή διάθεση των κατοίκων. Άλλωστε το Ματσούκι ήταν από τα τελευταία ορεινά χωριά που ηλεκτροδοτήθηκε πολύ αργά (Απρίλιος 1984).

Τι να δείτε στο Ματσούκι

Στο χωριό βλέπει κανείς τα παλιά καλντερίμια (λιθόστρωτοι δρόμοι με ακατέργαστη πέτρα), έργο των Πραμαντιωτών μαστόρων. Πολύ όμορφη είναι επίσης η μεγάλη πλατεία με την εντυπωσιακή θέα και ο πρόσφατα συντηρημένος νερόμυλος με την ντριστέλα (νεροτριβή), ο οποίος έχει χαρακτηρισθεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο (1992).

Δίπλα από το παλιό ιστορικό σχολείο όπου φιλοξενείται η πολύ ενδιαφέρουσα συλλογή του μοναστηριού της Βύλιζας, είναι κτισμένη η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Είναι καινούρια, τρίκλιτη βασιλική με ωραίο ξυλόγλυπτο τέμπλο.

Περιφερειακά υπάρχουν πέντε ξωκλήσια με πιο εντυπωσιακό αυτό του Αγίου Αθανασίου γαντζωμένο στο χείλος του γκρεμού.

Βέβαια χωρίς αμφιβολία ο καταρράκτης του Ματσουκίου είναι από τα πλέον εντυπωσιακά σημεία του χωριού. Μέσα στις πλαγιές και χαράδρες που σχηματίζουν ο Καταρραχιάς (2280μ.) και τα Κριθάρια (2200μ.) δημιουργούνται ρέματα που κατεβαίνουν από τα βουνά.

Δύο από αυτά, ο Μαυριάς και η Γκούρα, διασχίζουν το χωριό, λίγο πιο κάτω ενώνονται με το Κόκκινο Ποτάμι. Μαζί, χύνονται στο Ματσουκιώτικο Ρέμα (ή χαράδρα του Σταφυλά), το οποίο κατεβαίνει από την Κακαρδίτσα, διασχίζει το ομώνυμο φαράγγι του, και λίγο πιο κάτω δέχεται τα νερά του Καρλίμπου και ακολούθως χύνεται στον Καλλαρύτικο ποταμό στο σημείο που χύνεται και το Μελισσουριώτικο Ρέμα.

Εκτός από τη Μονή Βύλιζας το χωριό προσφέρεται και για άλλες ωραίες διαδρομές, είτε με 4Χ4 είτε πεζοπορικές. Μέσω σηματοδοτημένων μονοπατιών μπορεί κανείς να φθάσει μέχρι την Κακαρδίτσα (2429μ.) περνώντας το οροπέδιο Χελιμόδι ή να ανέβει στην κορυφή του Καταρραχιά (2280μ.).

Άλλες διαδρομές: Ματσούκι – Βύλιζα – Καλαρρύτες (με σήμανση, διάρκεια 2 ώρες) και Ματσούκι – Κορυφή Στρογγούλα (υψομ. 2429μ. χωρίς σήμανση, διάρκεια 4 ώρες).

<p>The post Ματσούκι – Μέσα σε ένα εκθαμβωτικό τοπίο first appeared on Epirus Explorer.</p>

Ακολουθώντας το σηματοδοτημένο μονοπάτι από την πλατεία του χωριού φτάνετε έπειτα από 30 λεπτά εύκολης διαδρομής στους εντυπωσιακούς καταρράκτες. Η πορεία 1050 μ. είναι εύκολη σε ένα καλά διατηρημένο και προσεγμένο μονοπάτι και μέσα σε ένα υπέροχο τοπίο. Στο δρόμο περνάτε το γεφύρι Γεφύρι του Πέτσου (Πούντε αλ Πέτσου) δωρεά του γηγενή ευεργέτη Αντώνη Πέτσου. Στη συνέχεια συναντάτε το ξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου. Μια στάση για να απολαύσετε τη θέα και συνεχίζετε για τους καταρράκτες.

Ένα σύμπλεγμα τριών καταρρακτών στην κοίτη του Κρυοπόταμου, με τον μεγαλύτερο να έχει ύψος 25 περίπου μέτρα, που σχηματίζουν 2 μεγάλες καταπράσινες βάθρες και μία μικρότερη, κυριολεκτικά μέσα σε παρθένο δάσος. Ο χώρος είναι διαμορφωμένος και τα καλοκαίρια οι βουτιές είναι απόλαυση.

Τέλος, η τοπική κοινότητα έχει μεριμνήσει και κατασκευάσει πέτρινα παγκάκια ενώ έχει διαμορφώσει το μέρος ώστε να μπορείς να καθίσεις και να α

<p>The post Οι Καταρράκτες Μπάλτα Ντι Στρίγκα first appeared on Epirus Explorer.</p>

 Ώσπου την είδε. Ξεπρόβαλε µέσα απ’ τα δέντρα. Στάθηκε µια στιγµή –τράβηξε ύστερα για τη θέση που της άφηνε το φαΐ. Τον είδε, τρόµαξε, έκανε να φύγει πίσω –έµεινε εκεί. Αυτός την κοιτούσε ασάλευτος. Πρέπει να ’τανε µικρή, θηλυκιά, δε θα ’ταν ακόµα δύο χρονών. Μείναν έτσι –και κοιταζόνταν. Ο τελευταίος άνθρωπος του Ντοµπρίνοβου κ’ η τελευταία αρκουδίτσα του Πίνδου στάθηκαν εκεί στο ξέφωτο εκείνο του δάσους, από τις δύο τις µεριές του και κοιταζόντανε. ∆ύσπιστα, δισταχτικά και καχύποπτα –χωρίς να µπορούν να φύγουν– δεν είχανε που να πάνε.

Σε υψόμετρο 900 μέτρων στις ανατολικές πλαγιές της Τύμφης σε μια πανέμορφη τοποθεσία μέσα στην καταπράσινη φύση είναι κτισμένο το Ηλιοχώρι, ένα από τα Βλαχοχώρια του Ζαγορίου. Είναι κτισμένο αμφιθεατρικά και έχει απέραντη  θέα στην κοιλάδα του Ρασιανίτη, και τη Λάϊστα  που βρίσκεται απέναντι απλωμένη στις πλαγιές του Φλάμπουρου.

Σύντομες Ιστορικές Πληροφορίες

Το παλιό όνομα του χωριού ήταν Ντομπρίνοβο ή Δομβρίνοβο. Σύμφωνα με τον Κων. Οικονόμου (Τοπωνυμικό Ζαγορίου) το τοπωνύμιο είναι σλαβικής προέλευσης: από το κύριο όνομα Dobrin που προέρχεται από το επίθ. dobr = καλός και την κτητική κατάληξη -ovo.  Άλλωστε τον 6^ο-7^ο αιώνα κατοικήθηκε  από Σλάβους όταν αυτοί κατέβηκαν στην Ήπειρο.

Είναι άγνωστο πότε κτίστηκε ο οικισμός. Από ευρήματα και προφορικές μαρτυρίες φαίνεται ότι προέκυψε από τη συνένωση πολλών μικρών συνοικισμών που προϋπήρχαν στην περιοχή. Κατά τον 14ο αιώνα ιδρύθηκε μοναστήρι στην περιοχή από κρητικούς μοναχούς. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας έφτασε στη μεγαλύτερη ακμή του.

Την περίοδο του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου στις 18 Οκτωβρίου του 1943 οι Γερμανοί πυρπόλησαν όλα τα χωριά της περιοχής και φυσικά και το Ηλιοχώρι. Η τεράστια καταστροφή για το χωριό όμως δεν ήταν μόνο οικονομική. Σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες τόσο στην κοινότητα όσο και σε σπίτια ιδιωτών υπήρχε συγκεντρωμένο σπουδαίο ιστορικό υλικό αιώνων που καταστράφηκε σε μια μέρα από την ναζιστική θηριωδία.

Ο πληθυσμός του χωριού συρρικνώθηκε πολύ μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ο εμφύλιος πόλεμος που ακολούθησε χειροτέρεψε ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Πολλοί κάτοικοι έφυγαν ως πολιτικοί πρόσφυγες από την πατρίδα τους και άλλοι στις μεγάλες πόλεις αναζητώντας δουλειά.

Πηγή: zagori.gr

Οι βλαχόφωνοι κάτοικοί του ασχολούνταν κυρίως με την κτηνοτροφία, τη γεωργία και την υλοτομία. Οι άνδρες του χωριού ξενιτεύτηκαν στη Θεσσαλία, Βουλγαρία, Βλαχία και Αμερική και εργάστηκαν σαν έμποροι, ξενοδόχοι κ.λπ.

Την περίοδο του Β΄ παγκοσμίου πολέμου στις 18 Οκτωβρίου του 1943 οι Γερμανοί πυρπόλησαν  όλα τα χωριά της περιοχής και φυσικά και το Ηλιοχώρι. Η τεράστια καταστροφή για το χωριό όμως δεν ήταν μόνο οικονομική. Σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες τόσο στην κοινότητα όσο και σε σπίτια ιδιωτών υπήρχε συγκεντρωμένο σπουδαίο ιστορικό υλικό αιώνων που καταστράφηκε σε μια μέρα από την ναζιστική θηριωδία.

Ο πληθυσμός του χωριού συρρικνώθηκε πολύ μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ο εμφύλιος πόλεμος που ακολούθησε χειροτέρεψε ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Πολλοί κάτοικοι έφυγαν ως πολιτικοί πρόσφυγες από την πατρίδα τους και άλλοι στις μεγάλες πόλεις και στο εξωτερικό, κυρίως Γερμανία,  αναζητώντας δουλειά.

Οι κάτοικοι σήμερα ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την υλοτομία.

Τι να δείτε στο Ηλιοχώρι

Το χωριό είναι απομακρυσμένο και δεν έχει την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική που χαρακτηρίζει άλλα χωριά του Ζαγορίου. Ωστόσο, η θέση του προσφέρει εκπληκτική θέα στις πλαγιές της Τύμφης και την κοιλάδα που διαρρέει ο ποταμός Ρασιανίτης. Στην πλατεία ο τεράστιος πλάτανος, το καμάρι του χωριού, λέγεται ότι μετράει πάνω από χίλια χρόνια ζωής και είναι ο μεγαλύτερος στο Ζαγόρι και από τους μεγαλύτερους της Ελλάδας. Δίπλα στην πλατεία είναι ή εκκλησία του Αγίου Νικολάου η οποία ανακαινίστηκε το 1850.

Το τοπικό πανηγύρι διοργανώνεται κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου, την ημέρα της γιορτής  του προφήτη Ηλία.

Οπωσδήποτε πρέπει  να επισκεφτείτε τους εντυπωσιακούς καταρράκτες «Μπάλτα ντι στρίγκα». Μπάλτα ντι Στρίγκα στα βλάχικα σημαίνει «η οβίρα (μικρή λίμνη) της κραυγής». Ο μύθος λέει για μια γυναίκα που πηδώντας στον καταρράκτη για να αυτοκτονήσει έβγαλε μια δυνατή κραυγή που ακούστηκε μέχρι το χωριό. Ο καταρράκτης μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν σχεδόν άγνωστος. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ένα από αξιοθέατα της περιοχής και όχι άδικα.

Ακολουθώντας το σηματοδοτημένο μονοπάτι από την πλατεία του χωριού φτάνετε έπειτα από 30 λεπτά εύκολης διαδρομής στους εντυπωσιακούς καταρράκτες. Η πορεία 1050 μ. είναι εύκολη σε ένα καλά διατηρημένο και προσεγμένο μονοπάτι και μέσα σε ένα υπέροχο τοπίο. Στο δρόμο περνάτε το γεφύρι Γεφύρι του Πέτσου (Πούντε αλ Πέτσου) δωρεά του γηγενή ευεργέτη Αντώνη Πέτσου. Στη συνέχεια συναντάτε το ξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου. Μια στάση για να απολαύσετε τη θέα και συνεχίζετε για τους καταρράκτες.

Ένα σύμπλεγμα τριών καταρρακτών στην κοίτη του Κρυοπόταμου, με τον μεγαλύτερο να έχει ύψος 25 περίπου μέτρα, που σχηματίζουν 2 μεγάλες καταπράσινες βάθρες και μία μικρότερη, κυριολεκτικά μέσα σε παρθένο δάσος. Ο χώρος είναι διαμορφωμένος και τα καλοκαίρια οι βουτιές είναι απόλαυση.

Εντυπωσιακό μέρος σε καθηλώνει και ξεχνάς ότι πρέπει να πάρεις τον δρόμο της επιστροφής.

Στην επιστροφή και πριν φύγετε σταματήστε για αναψυκτικό, καφέ ή φαγητό στη φιλόξενη ταβέρνα που υποδέχεται τους επισκέπτες με την επιγραφή: ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΑΤΕ – ΓΚΙΝΕ ΒΙΝΤΟΥ

Πάρτε μία γεύση από την ομορφιά της περιοχής στο τέλος του φθινοπώρου.

<p>The post Ηλιοχώρι – Σε πανέμορφη τοποθεσία με απέραντη θέα first appeared on Epirus Explorer.</p>