Γύρω από το χωριό υψώνουν το ανάστημά τους οι πανύψηλοι ορεινοί όγκοι της Νότιας Πίνδου. Στα νότια, τα Αθαμανικά Όρη ή Τζουμέρκα (2429μ.) και βόρεια ο Λάκμος ή Περιστέρι (2294μ.). Ανάμεσά τους χύνει τα νερά του ο Καλαρρύτικος ή Χρούσιας ποταμός, παραπόταμος του Άραχθου.

Το  1815, όταν ο Γάλλος ιστορικός και διπλωμάτης Φ. Πουκεβίλ (Pouqueville, François Charles Hugues Laurent) έφτασε  στους Καλαρρύτες εντυπωσιάστηκε από την τοποθεσία του οικισμού. «Χτισμένος σε επάλληλα επίπεδα, άρχιζε από τα χείλη της αβύσσου και υψωνόταν  προς τα πάνω σε απόσταση εξακόσιες οργιές στη νότια πλευρά του βουνού Πάντουρε – Μουρέ (δασωμένο βουνό)» γράφει στο βιβλίο του «Ταξίδι στην Ελλάδα. Ήπειρος» (σελ 307).

Στα  βόρεια της κοινότητας εκτείνεται η τοποθεσία Μπάρος με τα ορεινά βοσκοτόπια. Σε υψόμετρο 2285 μέτρων βρίσκεται το πέρασμα του Μπάρου και η ψηλότερη ασφαλτοστρωμένη διαδρομή της Ελλάδας που ενώνει την Ήπειρο με τη Θεσσαλία. Στα βορειοδυτικά των Καλαρρυτών βρίσκεται το Συρράκο. Ανάμεσα στα δύο χωριά σχηματίζεται το φαράγγι του Σταυραετού και στο βάθος του ρέει ο Καλαρρύτικος ή Χρούσιας , παραπόταμος του Άραχθου.

Ιστορικά στοιχεία για τους Καλαρρύτες

Ευρήματα στην περιοχή του χωριού πιστοποιούν κατοίκηση από την εποχή του χαλκού. Ζώντας νομαδική ζωή και μετακινούμενοι διαρκώς από τα ορεινά στα πεδινά επέλεγαν κατάλληλες θέσεις ώστε να διατηρήσουν την ελευθερία τους. Οι επιδρομές των Σλάβων στις πεδινές περιοχές κατά τον 7ο αιώνα ανάγκασαν τους κατοίκους να ανέβουν και να εγκατασταθούν σε ορεινές και δυσπρόσιτες τοποθεσίες, όπως τα Τζουμέρκα, για μεγαλύτερη ασφάλεια.

Στην επιλογή της τοποθεσίας έπαιξαν ρόλο σημαντικοί παράγοντες: τα άφθονα βοσκοτόπια, απαραίτητα για τη βοσκή των κοπαδιών, το δυσπρόσιτο της περιοχής που τους εξασφάλιζε προστασία από τις ληστρικές επιδρομές, και οι δίοδοι επικοινωνίας με τη Θεσσαλία και την Άρτα. Αυτά τα  πλεονεκτήματα του τόπου προσέλκυσαν και άλλους κατοίκους από τις γύρω περιοχές οι οποίοι εγκαταστάθηκαν εκεί και ελλείψει καλλιεργήσιμης γης ασχολήθηκαν με την κτηνοτροφία. Από τον 12ο και 13ο αιώνα και ο οικισμός αποτελούσε τμήμα του Δεσποτάτου της Ηπείρου (1204-1430) και ήταν ανεξάρτητος.

Μετά την υποταγή των Ιωαννίνων στους Οθωμανούς (1430) κινδύνεψαν να γίνουν δούλοι στους σπαχήδες. Γιù αυτό οι Καλαρρυτινοί προτίμησαν να δηλώσουν υποταγή στη Βαλιδέ Σουλτάνα (μητέρα του σουλτάνου) (1478) και να εξασφαλίσουν σημαντικά προνόμια, όπως αυτονομία, ανεξαρτησία, αυτοδιοίκηση, ανεξιθρησκία, κ.ά., με μόνη υποχρέωση να πληρώνουν τους αναλογούντες φόρους.

Ο περιηγητής και στρατιωτικός William Leake αναφέρει ότι η δύναμη που είχαν τα χριστιανικά χωριά που ανήκαν στη Βαλιδέ Σουλτάνα ήταν πολύ μεγάλη. Πριν ο Αλή πασάς  γίνει διοικητής των Ιωαννίνων και πάψουν να ισχύουν τα προνόμια υπήρχαν 40 Τουρκικές οικογένειες στους Καλαρρύτες, αλλά με την επιρροή που είχαν οι Χριστιανοί εκείνη την εποχή με την προστασία της Βαλιδέ Σουλτάνας κατόρθωσαν να τους διώξουν από το χωριό και  μεταφέρθηκαν στη Βεντίστα (σημερινός Αμάραντος), στην αντίθετη πλευρά του Αχελώου. (Travels in Northern Greece τεύχος 1, σελ. 282)

Οι Καλαρρύτες σήμερα

Σήμερα οι Καλαρρύτες είναι ένα τυπικό βλαχοχώρι που ευτυχώς δεν έχει ερημώσει όπως άλλα χωριά και υπάρχει ζωή ακόμη και το χειμώνα. Περίπου 15-20 άτομα, οι περισσότεροι συνταξιούχοι. Το καλοκαίρι όμως γεμίζει από κόσμο, τόσο από τους επισκέπτες όσο και από τους Καλαρρυτινούς που έχουν επισκευάσει τα σπίτια τους και επισκέπτονται την πατρίδα τους.

Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και τον τουρισμό. Στο χωριό, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα, γιατί τα καλντερίμια του δεν επιδέχονται κακομεταχείριση. Στο κέντρο του χωριού στην όμορφη πλακόστρωτη πλατεία που αποτελεί και το κέντρο της ζωής της κοινότητας, δεσπόζει ένας τεράστιος πλάτανος και τα μεγάλα σκαλοπάτια θυμίζουν θέατρο και χρησιμεύουν για κάθισμα των θεατών όταν γίνονται οι γιορτές και οι εκδηλώσεις.

Τι να δείτε στους Καλαρρύτες

Στα αξιοθέατα του χωριού συμπεριλαμβάνονται τα αρχοντικά των: Βούλγαρη, Μπαζάκη , Μπαρμπoύτη, Νέσση, Τουρτούρη, Παράσχη, Πατούνη, Ραφτάνη , Μπαικούση, Κωσταδήμα. Από αυτά, άλλα είναι διατηρημένα και άλλα ερειπωμένα.

Γεφύρια

Το γεφύρι Κουϊάσας (Νταμύρη)

Πέτρινο μονότοξο γεφύρι στο δρόμο που ανεβαίνει για το χωριό, στην ομώνυμη τοποθεσία, στα 742 μέτρα υψόμετρο, πάνω από τον Καλαρρύτικο ποταμό και σε ένα πολύ ωραίο φυσικό τοπίο μέσα στη χαράδρα του. Δυστυχώς η πυκνή βλάστηση το κάνει σχεδόν αθέατο.

Είναι προσιτό με μικρό μονοπάτι (υπάρχει σχετική πινακίδα στο δρόμο). Πρόκειται για ένα γεφύρι με θεμέλια στο βράχο και με βοηθητικό τοξωτό άνοιγμα. Χτίστηκε το 1800, άγνωστο από ποιον, με χρήματα που πρόσφεραν οι Καλαρρυτινοί για να μπορούν να περνάνε τα καραβάνια τους. Κάποια έργα συντήρησης έχουν γίνει αφού το γεφύρι έπαθε ζημιές από κατολισθήσεις. Αρκετά πιο πάνω από το γεφύρι βρίσκεται και ένας αναπαλαιωμένος νερόμυλος με μαντάνι και ντριστέλλα.

Το γεφύρι του Ραφτάνη ή του Σταθμού

Πέτρινο δίτοξο γεφύρι που βρίσκεται κάτω από το χωριό Κηπίνα (πρώην Αρμπορέσι) και γεφυρώνει τον Καλαρρύτικο ποταμό.

Εκτός από την πρώτη ονομασία του που παραπέμπει στον χορηγό λεγόταν και γεφύρι του Σταθμού (Πούντα αλ Σταθμόλου για τους Βλάχους κατοίκους της περιοχής) επειδή δίπλα υπήρχε τελωνείο των ελληνοτουρκικών συνόρων την περίοδο 1881-1912. 

Ο χορηγός του γεφυριού πρέπει να υπήρξε ο Χριστόδουλος Ραφτάνης (1752-1822) από τους Καλαρρύτες που εμπορευόταν στη Ζάκυνθο μέχρι το ξέσπασμα της επανάστασης και την καταστροφή του χωριού, οπότε και έφυγε οικογενειακώς και εγκαταστάθηκε στο νησί.

Όσο για τη χρονολογία κατασκευής, σύμφωνα με το Νίκο Παπακώστα ιστορητή των Τζουμέρκων και γεννημένο το 1833, το γεφύρι είναι από τα παλιά γεφύρια και τοποθετείται σε αυτά που κτίστηκαν πριν την προσάρτηση στο ελληνικό κράτος (1881) δηλ. τα «αρχαία» όπως ονομάζονταν

Πηγή: ΓΕΦΥΡΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ- ΣΠΥΡΟΣ Ι. ΜΑΝΤΑΣ  ΤΟΜΟΣ Β΄ σελ. 332

Το γεφύρι του Φίλου (ή Τουρτούρη)

Βρίσκεται κάτω από τους Καλαρρύτες, λίγο πριν αρχίσουν οι ανηφορικές στροφές για το χωριό. Γεφυρώνει τον Χρούσια, που μαζί με τον Καρλίμπους και το Ματσουκιώτικο δημιουργούν πιο κάτω τον Καλαρρύτικο (Ντουβιάκα). 

Εμφανές χαρακτηριστικό του γεφυριού είναι η τοιχοποιία του που είναι διαφορετικών εποχών λόγω αρκετών επεμβάσεων και ανακαινίσεων στο χρόνο. 

Σύμφωνα με πληροφορίες το γεφύρι είναι παλιό ως προς ένα μέρος της κατασκευής. Σύμφωνα με το ξεχασμένο σήμερα όνομά του κατασκευάστηκε από την εύπορη οικογένεια Τουρτούρη. Τα τρία αδέρφια  Δημήτριος, Γεώργιος και Κωνσταντίνος, δραστηριοποιούνταν εμπορικά  στη Βενετία και αλλού.

Η χρονολογία κατασκευής του το 1908 και η κατασκευή του από τον πρωτομάστορα κάποιον Φίλο από τα Άγναντα είναι ατεκμηρίωτη και θεωρείται ανακριβής. Ποτέ μάστορας, κατασκευαστής γεφυριού, δεν ονομάτισε έργο του και μάλιστα σε κτητορική  επιγραφή. Οι μαστόροι ήταν οι αφανείς ήρωες και οι χορηγοί εισέπρατταν  τη φήμη. 

Πηγή: ΓΕΦΥΡΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ- ΣΠΥΡΟΣ Ι. ΜΑΝΤΑΣ  ΤΟΜΟΣ Β΄ σελ. 340

Το γεφύρι του Καρλίμπους

Βρίσκεται  ανάμεσα στους Καλαρρύτες και το Ματσούκι, στο ποτάμι Καρλίμπους, χτισμένο ακριβώς στη θέση του προηγούμενου γεφυριού. Παλιά στην περιοχή υπήρχαν και λειτουργούσαν μύλος, μαντάνια και ντριστέλα.

Πηγή: ΓΕΦΥΡΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ- ΣΠΥΡΟΣ Ι. ΜΑΝΤΑΣ  ΤΟΜΟΣ Β΄ σελ. 337

Το γεφύρι του Συγκούνα

Είναι ένα πολύ όμορφο μονότοξο γεφύρι θεμελιωμένο  πάνω στα βράχια και γεφυρώνει στη θέση “Τσιάλη” τον Καλαρρύτικο ποταμό σύνορο Ελλάδας και Τουρκίας από το 1881 μέχρι το 1912. Βρίσκεται στο δρόμο από τη Μονή Κηπίνας προς Χριστούς.

Σύμφωνα με τον Ι. Λαμπρίδη ο ηγούμενος της Μονής Κηπίνας Καλλίνικος (1760) κατέβαλε το απαιτούμενο ποσό  για την ανέγερση του γεφυριού. Πάντως η ονομασία ίσως να παραπέμπει σε μεταγενέστερο επισκευαστή αφού στο κοντινό Συρράκο υπήρχαν πρόσωπα με το όνομα «Συγκούνης» ή «Συγκούνας».

Πηγή: ΓΕΦΥΡΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ- ΣΠΥΡΟΣ Ι. ΜΑΝΤΑΣ  ΤΟΜΟΣ Β΄ σελ. 330

Εκκλησίες, Μοναστήρια και Ξωκλήσια

Ο Άγιος Νικόλαος (πολιούχος του χωριού)

Mεγάλη τρίκλιτη βασιλική με εντυπωσιακό τρούλο. Άγνωστο πότε κτίστηκε αλλά μετά την καταστροφή του 1821 επισκευάστηκε θαυμάσια από τους παλιννοστούντες. Λόγω της τρισυπόστατης ιδιότητας τα τρία κλίτη είναι αφιερωμένα στον Άγιο Νικόλαο (κεντρικό), στον Άγιο Χαράλαμπο (δεξιό) και στους Αγίους Πάντες (αριστερό).   

Η Αγία Τριάδα

Χτίστηκε το 1818 αλλά το 1821 καταστράφηκε, επισκευάστηκε το 1846 για να καταστραφεί εκ νέου το 1943 από τα γερμανικά στρατεύματα. Πάλι όμως με χρηματικές δωρεές Καλαρρυτινών και Θεσσαλών επισκευάστηκε το 1999.

To χωριό επίσης έχει 7 αξιόλογα ξωκλήσια χτισμένα τριγύρω στην περιοχή.

Μονή Κηπίνας

Στο δρόμο για Καλαρρύτες ψηλά σε έναν κάθετο βράχο ύψους 40 μέτρων περίπου και πάνω από το φαράγγι που διαρρέει ο Καλαρρύτικος ποταμός υπάρχει ένας αθέατος θρησκευτικός θησαυρός. Η Μονή Κηπίνας αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου είναι χωμένη κυριολεκτικά στον βράχο έχοντας απεριόριστη θέα στις γύρω κορυφές. Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή χτίστηκε το 1349 και ανήκει στον μικρό οικισμό του Μυστρά (παλιό Αρμπορούσι ή Αρμπορίση).

Δραστηριότητες

Ξεκινώντας από τις πιο εύκολες: Περίπατοι μέσα στο χωριό και στα κοντινά μονοπάτια, ψάρεμα της άγριας κόκκινης πέστροφας του Καλαρρύτικου ποταμού και κολύμπι στα καθαρά αλλά παγωμένα νερά του.

Υπάρχουν και οι δύσκολες αλλά εντυπωσιακές: Πεζοπορικές διαδρομές και ορειβασία στις γύρω τοποθεσίες του όρους Λάκμος που υψώνεται πάνω από το χωριό, ανάβαση στα ορεινά βοσκοτόπια του χωριού και στα υψίπεδα της Βερλίγκας της τρίτης «θρυλικής» δρακόλιμνης της Πίνδου.

Επίσης μια πολύ όμορφη διαδρομή (λίγο κουραστική) είναι η διάσχιση του μονοπατιού (3 χλμ. περίπου) που ενώνει τα δύο χωριά Καλαρρύτες-Συρράκο εδώ και αιώνες.

Με το αυτοκίνητο μπορεί να διασχίσει κανείς τον αυχένα του Μπάρου και να φτάσει μέχρι την Ανθούσα και το Χαλίκι και τα υπόλοιπα χωριά της περιοχής του Ασπροποτάμου.

Πλωτές καταβάσεις στους ποταμούς Καλαρρύτικο και Άραχθο αποτελούν μοναδική εμπειρία για τους λάτρεις αυτών των δραστηριοτήτων. Άλλωστε υπάρχουν γραφεία που διοργανώνουν τέτοιες δραστηριότητες.

Διαβάστε επίσης για την μαγευτική κυκλική περιπατητική διαδρομή Συρράκο – Καλαρρύτες εδώ.

Διαμονή

Τα τελευταία χρόνια ο οικισμός παρουσιάζει τουριστική ανάπτυξη. Τα παλιά αρχοντικά έχουν αναπαλαιωθεί και μετατραπεί σε καλαίσθητους ξενώνες συνδυάζοντας τον παραδοσιακό αρχιτεκτονικό χαρακτήρα με την άνετη διαμονή.

Φαγητό

Σε ένα κατ’ εξοχήν ορεινό μέρος οι ταβέρνες που είναι οικογενειακές επιχειρήσεις διατηρούν την παραδοσιακή κουζίνα με τις πατροπαράδοτες συνταγές και με κύρια προϊόντα τα κτηνοτροφικά (φημίζεται για τα ψητά και βραστά κρέατα). Μια ωραία σπεσιαλιτέ είναι οι νάνες βουνού (άγρια χόρτα που φυτρώνουν μετά το χιόνι) με τηγανητή φέτα, λάδι και λίγο σκόρδο. Ονομαστές και πεντανόστιμες οι ηπειρώτικες πίτες όπως χορτόπιτα, τυρόπιτα, τραχανόπιτα, γαλατόπιτα, ρυζόπιτα, πλατσί εντα (είδος ζυμαρόπιτας), μπατσαριά ή μασόντρα (παραλλαγή χορτόπιτας με ζύμη απο καλαμποκίσιο αλεύρι). Και φυσικά άγρια πέστροφα από το ποτάμι, ντόπιο τσίπουρο και κρασί.

<p>The post Καλαρρύτες – Το πανέμορφο παραδοσιακό χωριό first appeared on Epirus Explorer.</p>

Τσούκα Ρόσσα (Τσουκαρόσια για τους ντόπιους) στα βλάχικα σημαίνει κόκκινη κορυφή και το όνομα προφανώς το πήρε επειδή την ανατολή του ήλιου η κορυφή λούζεται με το πρώτο κόκκινο χρώμα της αυγής. Προσθέστε άφθονα νερά που αναβλύζουν από τη γη και σχηματίζουν  πηγές, ρυάκια, ρέματα, παραπόταμους και χείμαρρους που εκβάλλουν στον Αώο.

Είστε στο Βρυσοχώρι, ένα από τα πιο απομονωμένα χωριά του Ζαγορίου αλλά και τα ωραιότερα. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του Ζαγορίου και απέχει 75 χιλ. από τα Ιωάννινα και 30 χιλ. από την Κόνιτσα. 

Άφθονα νερά αναβλύζουν από τη γη και σχηματίζουν πηγές, ρυάκια, ρέματα, παραπόταμους και χείμαρρους που εκβάλλουν στον Αώο. Ένα χωριό πού χάρη στα πολλά τρεχούμενα νερά, διαθέτει πλούσια χλωρίδα και πανίδα, βοσκοτόπια, κήπους, οπωροφόρα δέντρα και διαθέτει τέλειο δίκτυο ύδρευσης από πλουσιότατες πηγές με άφθονα και πεντακάθαρα νερά.

Ιστορία και Πληροφορίες για το Βρυσοχώρι

Το Βρυσοχώρι παλιότερα ανήκε στα Βλαχοχώρια της Λάκκας του Αώου (Ελεύθερο, Παλαιοσέλι, Πάδες, Άρματα και Δίστρατο). Σήμερα είναι ένα από τα Βλαχοχώρια του Ζαγορίου και αποτελεί μέρος της ιστορικής και πολιτισμικής ενότητας του Κεντρικού Ζαγορίου.

Η ακριβής χρονολογία ίδρυσης του οικισμού δεν είναι γνωστή. Σύμφωνα με την παράδοση το Βρυσοχώρι πριν αναπτυχθεί σε χωριό είχε συνοικισθεί κατά γένη που αποτελούσαν μικρούς συνοικισμούς. Οι πρώτοι συνοικισμοί που ιδρύθηκαν την εποχή του βασιλιά Πύρρου και με την πάροδο του χρόνου και την αύξηση του πληθυσμού ένας αριθμός κατοίκων μετακινήθηκε δημιουργώντας δύο νέους οικισμούς.

Όταν αργότερα έγινε η σύμπτυξη των οικισμών και δημιουργήθηκε το σημερινό χωριό που ονομάστηκε Άγιος Αθανάσιος από το ομώνυμο ξωκλήσι του Αγίου. Η τελική συνένωση των οικισμών έγινε μάλλον κατά τον 8ο μ.Χ. αιώνα στα πλαίσια της οργάνωσης των Κοινοτήτων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Κάποιοι από τους πρώτους κατοίκους ήταν Αλβανόβλαχοι, γνωστοί με την ονομασία Μπούϊοι (Βόϊοι) ή Μποϊάνοι που προέρχεται από το όνομα Μπούϊα, που έφεραν οι πρώτοι αρχηγοί της φυλής αυτής που ήταν άγριοι και αρχικά ζούσαν σε τρώγλες. Αναφέρονται δε και μέλη της ίδιας φυλής με εκείνης των Μπουίων, τα οποία ήταν ξανθά και ατρόμητα.

Όσο για την ονομασία ο Ι. Λαμπρίδης αναφέρει το χωριό με τον τύπο Λέσνιτσα και την ερμηνεία ως “λεπτοκαρυώνα” δηλαδή δάσος με φουντουκιές. Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Οικονόμου (Τοπωνυμικό Ζαγορίου), πρόκειται για ένα τοπωνύμιο που συναντιέται σε τρεις σλαβικές γλώσσες, μαρτυρείται από το β’ μισό του 14ου αιώνα και προέρχεται από τη λέξη lëska “φουντουκιά”.

Το 1927, στα πλαίσια του εξελληνισμού των ονομάτων των χωριών, η Λεσινίτσα  μετονομάστηκε σε Βρυσοχώρι από τις πολλές βρύσες που είχε η περιοχή.

Η πορεία του χωριού στο χρόνο

Η αφθονία των νερών ευνοούσε τις καλλιέργειες σιτηρών και κηπευτικών, οι χορτολιβαδικές εκτάσεις τη βοσκή των κοπαδιών και τα δάση μεγαλύτερο υψόμετρο, τα πεύκα οι οξιές, και τα έλατα εξασφάλιζαν δασικά προϊόντα όπως ξυλεία, καυσόξυλα καθώς και μεγάλη ποικιλία αρωματικών φυτών και βοτάνων.

Στις δύσκολες περιόδους όπως το 1917-1922 και στην Γερμανική κατοχή, πολλοί κάτοικοι των γειτονικών και άλλων χωριών του Ζαγορίου, επιβίωσαν χάρη στα προϊόντα του Βρυσοχωρίου.

Παλιότερα καλλιεργούσαν αμπέλια και υπήρχε μεγάλη παραγωγή κρασιού και τσίπουρου. Σήμερα, δεν υπάρχουν αμπέλια.

Τα εκτεταμένα και πυκνά δάση γύρω από την περιοχή του Βρυσοχωρίου αποτελούσαν καταφύγιο πολλών άγριων ζώων και θηραμάτων. Από τα παλιά χρόνια πολλοί κάτοικοι είχαν το κυνήγι σαν καθημερινή απασχόληση. Εκτός από τις διαδρομές στο δάσος εξασφάλιζαν, ιδιαίτερα σε δύσκολους καιρούς, άφθονο κρέας για τις οικογένειές τους. Γενικά τα κυνηγετικά δρώμενα παλιότερα αποτελούσαν σημαντικά γεγονότα για τους κυνηγούς.

Στο 18^ο -19^ο αιώνα παρατηρείται η μετανάστευση πολλών κατοίκων και η αναζήτηση καλύτερων συνθηκών ζωής σε πλουσιότερα μέρη. Ταυτόχρονα, η οικονομική βοήθεια των μεταναστών βοήθησε το χωριό να προοδεύσει και από το 18ο αι. και μετά το χωριό παρουσίασε μεγάλη ακμή.

Στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο οι κάτοικοι είδαν το χωριό τους να καίγεται τρεις φορές: δύο από τους Ναζί (18/10/1943, Ιούλιος του 1944) και μία κατά τον Εμφύλιο (1945-49).

Το Βρυσοχώρι είχε την ίδια μοίρα με τα υπόλοιπα χωριά της περιοχής. Η μετανάστευση των νέων στις μεγαλουπόλεις είχε σαν αποτέλεσμα την σταδιακή ερήμωση του χωριού που την απομόνωση, αφού μέχρι το 1996 υπήρχε μόνον ένα χειροκίνητο τηλέφωνο και ο δρόμος που συνδέει το Βρυσοχώρι με το Παλαιοσέλλι ασφαλτοστρώθηκε το 2009.

Τι να δείτε στο Βρυσοχώρι

Άγιος Χαράλαμπος

Είναι μία μεγάλη και εντυπωσιακή εκκλησία στην κεντρική πλατεία του χωριού. Η ανέγερση του ναού ξεκίνησε το 1799 και ολοκληρώθηκε το 1814, οπότε και εγκαινιάσθηκε από τον τότε Μητροπολίτη Ιωαννίνων Γαβριήλ τον Σεπτέμβριο του 1814. Τα έξοδα για την ανέγερση αυτού του μεγαλοπρεπούς Ναού ανέλαβαν εξ ολοκλήρου όλοι οι κάτοικοι του Βρυσοχωρίου (μόνιμοι στο χωριό και ξενιτεμένοι).

Οι ξενιτεμένοι πρόσφεραν τα περισσότερα καθώς και το Μοναστήρι της Αγίας Τριάδας από τα έσοδά του. Πριν τα θυρανοίξια υπήρξε μια διαμάχη ως προς το ποιος Άγιος θα τιμηθεί. Ο ιεράρχης Γαβριήλ ζήτησε κατάλογο για να διαπιστώσει ποιοι από τους κατοίκους πρόσφεραν τα περισσότερα και διαπιστώνοντας ότι αυτοί που θέλανε να τιμηθεί στον Ναό αυτό ο Άγιος Χαράλαμπος είχαν προσφέρει τα περισσότερα χρήματα, χωρίς κανέναν δισταγμό, άνοιξε την πόρτα ψάλλοντας το απολυτίκιο του Αγίου Χαραλάμπους.

Από τότε ο ιερός αυτός Ναός έγινε το σύμβολο για το χωριό και το σημείο αναφοράς για κάθε Βρυσοχωρίτη μόνιμο και ξενιτεμένο.

Πηγή: «ΑΓΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ» 1814-2013, Τα Νέα του Βρυσοχωρίου, τεύχος  84

Η μονή της Αγίας Τριάδας

Βρίσκεται 13χλμ. από το χωριό και σε υψόμετρο 950μ. και χρονολογείται από τον 17ο αιώνα.

Άγιος Αθανάσιος

Είναι ο πρώτος και αρχαιότερος ναός του χωριού. Σύμφωνα με την παράδοση όταν τον 8ο μ.Χ. αιώνα έγινε η σύμπτυξη όλων των οικισμών σε ένα χωριό , αυτό ονομάστηκε Άγιος Αθανάσιος.

Άγιος Δημήτριος

Είναι κτισμένος στο κέντρο του οικισμού και πρωτοχτίστηκε πριν από τέσσερις και πλέον αιώνες.

Ο ναός της Κάτω Παναγιάς

Είναι αφιερωμένος στη Γέννηση της Θεοτόκου.

Πέτρινα  γεφύρια

Από τα 19 πέτρινα γεφύρια του χωριού που έχουν καταγραφεί, σήμερα σώζονται μόνον έξι που βρίσκονται μέσα και έξω από το χωριό:

Το γεφύρι της Σκαρβένας Είναι κτισμένο λίγο έξω από το χωριό Βρυσοχώρι, δίπλα από την επαρχιακή οδό που ενώνει το κεντρικό Ζαγόρι με το Παλιοσέλι αλλά και τα υπόλοιπα χωριά της Κονίτσης, στη Λάκκα Αώου.

Το γεφύρι του Γκαράνη μέσα στον οικισμό, το γεφύρι της Κουίτσας ένα μικρό πανέμορφο γεφυράκι στην είσοδο του χωριού, τα γεφύρια του Σιάννου δυο μικρά μονότοξα γεφύρια το ένα δίπλα στο άλλο μέσα στο Βρυσοχώρι, το γεφύρι Τσαμάρε (=μεγάλο) και το γεφύρι Τζανίκα (=μικρό).

Πηγή: ΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΓΕΦΥΡΙΑ ΤΟΥ ΒΡΥΣΟΧΩΡΙΟΥ (Αδαμάντιος Τσιομίδης «Τα νέα του Βρυσοχωρίου» τεύχος 102)

Λιθόγλυπτα

Για τα λιθόγλυπτα που βρίσκονται στο Βρυσοχώρι και που κοσμούν τα σπίτια γράφει η Μαρία Τσούπη – Ρέμου: Μ.Ο.Σ. ΒΡΥΣΟΧΩΡΙΟΥ:

“Στο Βρυσοχώρι είναι εντοπισμένα πάνω από 100 δείγματα λαϊκής λιθογλυπτικής τέχνης. Η γλυπτική της πέτρας είναι μια από τις εκφράσεις της παραδοσιακής χειροτεχνικής δημιουργίας, όπως είναι και η ξυλογλυπτική, η ζωγραφική, η κεντητική, η υφαντική, η αργυροχρυσοχοΐα, η μεταλλοτεχνία και η κεραμική.

Είναι αξιοσημείωτο ότι το Βρυσοχώρι είναι ένα από τα λιγοστά χωριά του Ζαγοριού, όπου μπορεί κανείς να εντοπίσει συχνά αυτά τα εξαίρετα δείγματα της τέχνης των πελεκάνων – μαστόρων της κουμπανίας των χτιστάδων.

Όλα αυτά τα λιθανάγλυφα θέματα ενισχύουν την αίσθηση της αποδέσμευσης από τις αρνητικές δυνάμεις του Κακού. Είναι φυλακτικά «σημεία» που δίνουν διέξοδο στις μεταφυσικές ανησυχίες του ανθρώπου και δημιουργούν συνθήκες βίωσης της θεϊκής παρουσίας.”

Γιορτές, Εκδηλώσεις και Έθιμα στο Βρυσοχώρι

Ο δραστήριος Μορφωτικός και Ορειβατικός Σύλλογος (Μ.Ο.Σ.) που ιδρύθηκε το 1970 δραστηριοποιείται οργανώνοντας γιορτές και εκδηλώσεις ώστε η επίσκεψη των ξενιτεμένων και των υπόλοιπων επισκεπτών να είναι ευχάριστη.

Οι γιορτές που γιορτάζονται και συγκεντρώνουν κόσμο είναι: το Πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής στις 26-28 Ιουλίου και το Πανηγύρι της Αγίας Τριάδας στις αρχές Ιουνίου στο ομώνυμο μοναστήρι.

Επίσης ο Σύλλογος καθιέρωσε τη Γιορτή της Πίτας. Είναι μια όμορφη πολιτιστική εκδήλωση και γιορτή που ξεκίνησε το 1991 και διατηρείται μέχρι σήμερα. Κάθε πρώτο Σάββατο του τρίτου δεκαημέρου του Αυγούστου οι γυναίκες του χωριού φτιάχνουν πίτες που προσφέρουν στους παρευρισκόμενους και το πρόγραμμα βέβαια περιλαμβάνει το παραδοσιακό γλέντι στην πλατεία του χωριού. Ονομαστές είναι οι ηπειρώτικες πίτες (χαρακτηριστικό φαγητό της περιοχής) που φτιάχνουν οι ηπειρώτισσες στα σπίτια τους.

Θέσχουρε

Ένα σημαντικό, πρωτότυπο και μοναδικό έθιμο είναι το «ΘΕΣΧΟΥΡΕ». Είναι αφιερωμένο στους άρρενες νεκρούς του χωριού. Είναι κατά κάποιον τρόπο ένα προσκλητήριο, που γίνεται με σκοπό να τιμήσει τους ανθρώπους που έφυγαν, να επαναφέρει ακουστικά στη μνήμη τα ονόματά τους και τελικά να θυμίζει στους ζώντες τη σκληρή, μοιραία και αναπόφευκτη πορεία του ανθρώπου.

Το Θέσχουρε γίνεται στον αυλόγυρο της εκκλησίας του Αγίου Χαραλάμπους και από το καμπαναριό, που είναι το πιο ψηλό από τ’ άλλα δύο καμπαναριά του χωριού. Η καμπάνα ακούγεται σε πολύ μεγάλη απόσταση και η τοποθεσία στο Ανατολικό μέρος του χωριού δεσπόζει όλης της περιοχής. Το έθιμο τελείται κάθε χρόνο τη Μεγάλη Εβδομάδα και συγκεκριμένα το απόγευμα της Μ. Δευτέρας, της Μ. Τρίτης και της Μ. Τετάρτης. Αρχίζει μία περίπου ώρα πριν τη δύση του ήλιου και τελειώνει λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα.

Πηγή: ΘΕΣΧΟΥΡΕ, Τα Νέα του Βρυσοχωρίου, Αρ. φ. 82, Ευτυχία Οικονόμου – Γεωργοπούλου

Η Νεραϊδόβρυση

Από παλιά η δύναμη του νερού και η ομορφιά της φύσης λειτουργούσαν καταλυτικά για τους ανθρώπους και ζωτάνευαν την φαντασία τους πλάθοντας μύθους με αιθέρια πλάσματα, τις νεράιδες. Οι μύθοι τις θέλουν πανέμορφες και απρόσιτες, αλλά τελικά αποδεικνύονται ευάλωτες στον έρωτα και καταλήγουν να υποκύπτουν στον έρωτα όμορφων και γενναίων ανδρών κατά προτίμηση βασιλικής γενιάς. Γιατί όχι; Ένας μύθος μπορεί να έχει έρωτα, χρήμα, και γαλαζοαίματους. Ένα τόσο όμορφο μέρος σαν τη Νεραϊδόβρυση στα ριζά της Τσούκα Ρόσσα δεν θα μπορούσε παρά να έχει τις δικές του νεράιδες.

Και όπως διηγείται στο βιβλίο του «Το Βρυσοχώρι» ο Νικόλαος Έξαρχος, σύμφωνα με τη μυθική παράδοση του χωριού από τα αρχαία χρόνια στις ρίζες του βουνού βρίσκεται η ρεματιά που ονομάζεται Αμπουτσιά κατά παράφραση της βλάχικης λέξης Αμουτσά που σημαίνει λιποθυμία.

Εκεί ψηλά στο βράχο αναβλύζει μία πηγή. Στο σημείο αυτό, πάντα σύμφωνα με το μύθο, έστηναν καρτέρι οι κυνηγοί για αγριόγιδα και ταυτόχρονα έβλεπαν και τις νεράιδες που κατοικούσαν στις σπηλιές και κατέβαιναν στο ρέμα και κάτω από τον καταρράκτη λούζονταν και άπλωναν τα μαντήλια τους στις πέτρες να στεγνώσουν. Κάποια στιγμή είχε απομείνει μόνο μια νεράιδα, οι άλλες ίσως να είχαν φύγει από το μέρος εκείνο.

Εκείνη την εποχή ο γιός του βασιλιά της Ηπείρου – ναι, ναι το βασιλόπουλο – αναζητούσε στα βουνά της περιοχής την χαμένη αδερφή του. Φτάνοντας στο ρέμα είδε τη νεράιδα που λουζόταν και όρμησε να την πιάσει. Εκείνη ξέφυγε και χάθηκε. Το βασιλόπουλο συνέχισε φτάνοντας στη βρύση που υπάρχει σήμερα. Εκεί τελικά κατόρθωσε να την πιάσει και τελικά να την κάνει γυναίκα του. Και όπως τελειώνει ο μύθος αντί της αδερφής του βρήκε σύζυγο και μάλιστα νεράιδα. Και ζήσαν αυτοί καλά και μείς μείναμε με την περιέργεια τι απόγινε η αδερφή.

Η πεζοπορική διαδρομή με λίγα δύσκολα περάσματα αλλά σε ένα εκπληκτικό μονοπάτι μέσα σε πυκνή βλάστηση οδηγεί στη ξακουστή αυτή βρύση που αναβλύζει παγωμένο νερό.

Δραστηριότητες

Η τοποθεσία του χωριού προσφέρεται για πολλές και υπέροχες διαδρομές ορειβατικές, πεζοπορικές ή με αυτοκίνητο. Είναι τόσες πολλές που εμείς παραθέτουμε ενδεικτικά κάποιες από αυτές. Πολύ ωραία διαδρομή με αυτοκίνητο είναι μέχρι το Γυφτόκαμπο, το Σκαμνέλι και τη Λάιστα και μακρύτερα τα χωριά της Λάκκας του Αώου (Παλαιοσέλλι, Ελεύθερο, Πάδες κ.λπ.).

Για τους ορειβάτες ορθώνονται προκαλώντας και προσκαλώντας οι κορυφές της Τύμφης (Γκαμήλα, Τσούκα Ρόσσα). Πεζοπορικές διαδρομές υπάρχουν πολλές, δύσκολες και εύκολες. Για τους πιο τολμηρούς και λάτρεις των άγριων ποταμών είναι η διάσχιση του φαραγγιού του Αώου μέχρι τη Γέφυρα της Κόνιτσας, μια πολύ δύσκολη διαδρομή, αφού από το σημείο αυτό μέχρι τη Μονή Στομίου σε αρκετά σημεία δεν υπάρχει καν μονοπάτι και πρέπει να κολυμπήσει κανείς για να συνεχίσει την πορεία του. Πληροφορίες μπορεί κανείς να πάρει από το Μορφωτικό και Ορειβατικό Σύλλογο του χωριού.

<p>The post Αφιέρωμα στο Βρυσοχώρι: Ατενίζοντας τη Τσούκα Ρόσσα first appeared on Epirus Explorer.</p>

Η παραδοσιακή αρχιτεκτονική των κτισμάτων με τους λιθόκτιστους τοίχους  και τις στέγες από σχιστόλιθο δεν έχει αλλοιωθεί και δικαιολογημένα έχει ανακηρυχτεί διατηρητέος οικισμός.

Παρά το ότι οι κάτοικοί του δεν ζουν μόνιμα στο Συρράκο περνούν αρκετό χρόνο στο χωριό τους και το κυριότερο φροντίζουν να διατηρήσουν αναλλοίωτη τη φυσιογνωμία του οικισμού κάτι στο οποίο οφείλει τη μεγάλη επισκεψιμότητα.

Στο εσωτερικό του χωριού απαγορεύεται η κυκλοφορία οχημάτων και επιτρέπεται μόνο μέχρι την είσοδο. Πάντως ένας περιφερειακός δρόμος πάνω από το χωριό εξυπηρετεί την κίνηση των οχημάτων.

Σχετικά με το Συρράκο

Ιστορική Αναδρομή

Το Συρράκο μαζί με τους Καλαρρύτες και τα χωριά Ματσούκι, Μυστράς, Παλιοχώρι Συρράκου και Βαθύπεδο, στην περιοχή των Τζουμέρκων, αποτέλεσαν μία ομάδα βλαχοχωριών που έφτασαν στην πλήρη ακμή τους την εποχή του Αλή πασά.

Οι πρώτοι βλαχόφωνοι κάτοικοι πρέπει να εγκαταστάθηκαν στο χωριό τον 11^ο ή 12^ο αιώνα. Η απομακρυσμένη τοποθεσία και το δύσβατο της περιοχής παρείχαν προστασία στους κατοίκους από τις ληστρικές επιδρομές.  Σύμφωνα με τον ιστοριοδίφη Ιωάννη Λαμπρίδη το όνομα  Συρράκο είναι βλάχικο και αναφέρεται σε ένα γυμνό και φτωχό τόπο με λίγα βοσκοτόπια για τα ζώα τους, αλλά με πλούσια νερά, όπως ακριβώς είναι.

Το 1450 το χωριό καταλήφθηκε από τους Τούρκους. Στη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας αποτέλεσε πρωτεύουσα της αυτοδιοίκητης ορεινής κοινότητας του Μαλακασίου, που περιλάμβανε 42 χωριά που διοικούσαν οι πρόκριτοι του χωριού.

Το 1510 ήταν ένας μικρός οικισμός αριθμώντας 30  οικογένειες , αλλά  στα  τέλη του  18ου αιώνα έφτασε να έχει 4.000 κατοίκους. Την περίοδο της ακμής του στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν κάτοικοι από γειτονικά χωριά. Οι κάτοικοί του υπήρξαν πρωτοπόροι στην αξιοποίηση της κτηνοτροφικής παραγωγής. Κάποιοι από τους τσελιγκάδες εξελίχθηκαν σε βιοτέχνες των μάλλινων, παράγοντας κυρίως σκουτιά και τις περίφημες κάπες τους “αμπάδες”.

Το Συρράκο έγινε βιοτεχνικό κέντρο παραγωγής μάλλινων υφασμάτων τα οποία πουλούνταν στις αγορές της Ελλάδας  και  της  Ευρώπης  και  η  οικονομική ευημερία του οικισμού έφτασε στο απόγειό της .

Αυτή η οικονομική ευημερία κράτησε μέχρι το τέλος της κτηνοτροφίας, όταν το βαμβάκι πήρε τη θέση του μαλλιού και έπαψαν πλέον τα προϊόντα του μαλλιού να έχουν ζήτηση.

Άλλοι βρήκαν διέξοδο στην αργυροχρυσοχοΐα και τη μεταλλοτεχνία. Κάποιοι επίσης ασχολήθηκαν και με τις μεταφορές σαν κυρατζήδες (αγωγιάτες, μεταφορείς). Στη συνέχεια αναζήτησαν αγορές και εμπορεύματα στα λιμάνια της Μεσογείου για τη διακίνηση  προϊόντων και εμπορευμάτων.  

Η οικονομική, κοινωνική και πνευματική ακμή αποτέλεσε αντικείμενο ενδιαφέροντος για τους Ευρωπαίους περιηγητές.  

Η επανάσταση του 1821

Το Συρράκο μαζί με τους Καλαρρύτες υπήρξαν τα μόνα χωριά της Ηπείρου που συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Δυστυχώς η αποτυχία υπήρξε και η καταστροφή των χωριών. Τα χωριά καταστράφηκαν, ο πλούτος λεηλατήθηκε και οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να αναζητήσουν ασφάλεια στη νοτιότερη Ελλάδα, στα Επτάνησα και τα ιταλικά λιμάνια στην Αδριατική. Το 1825 κάποιοι επέστρεψαν και έκτισαν πάλι τον κατεστραμμένο από τους Τούρκους οικισμό. Οι συνθήκες όμως ήταν διαφορετικές και η αποκατάσταση δύσκολη.

Έτσι, πολλοί αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν οριστικά στα Γιάννενα. Η περιοχή άρχισε να ακμάζει εκ νέου. Το 1881 βάσει της Συνθήκης του Βερολίνου (1/13 Ιουλίου 1878), οι ποταμοί  Άραχθος και Καλαρρύτικος αποτέλεσαν τη νέα συνοριακή γραμμή που χαράχτηκε και με την οποία η Θεσσαλία και μέρος της Ηπείρου προσαρτήθηκαν στην Ελλάδα. Τα χωριά μοιράστηκαν στην ελληνική και την οθωμανική επικράτεια. Το Συρράκο δυστυχώς παρέμεινε στην Τουρκία, αντίθετα από τους Καλαρρύτες, το Ματσούκι και την Άρτα που πέρασαν στην ελεύθερη Ελλάδα. Παρά τις δυσκολίες εξακολούθησε να προοδεύει.

Στο 1900, οι κάτοικοι χωρίζονταν σε δύο βασικές κοινωνικές ομάδες: τους ημινομάδες κτηνοτρόφους και τους ραφτάδες. Το χειμώνα τα χωριά δεν άδειαζαν εντελώς. Οι κτηνοτρόφοι αναζητούσαν χειμαδιά, ορισμένοι στη Θεσσαλία και οι περισσότεροι στην εύφορη κοιλάδα της Λάμαρης μεταξύ Πρέβεζας και Άρτας. Πολλοί από αυτούς εγκαταστάθηκαν οριστικά στην Πρέβεζα, δημιουργώντας μια ισχυρή κοινότητα. Η ανεξαρτησία της περιοχής κατακτήθηκε στις 23/11/1919.

Με καταγωγή από το Συρράκο

Από το Συρράκο κατάγονται: ο ποιητής Κώστας Κρυστάλλης (1868-1894), o Γεώργιος Ζαλοκώστας (1805- 1858) ποιητής και αγωνιστής του 1821. Επίσης οι οπλαρχηγοί Κατσικογιάννης, Λεπενιώτης κ.ά., οι ευεργέτες Γ. Γιαννιώτης, Σπ. Μπαλτατζής, Γ. Ίκκος κ.ά. καθώς και πολλοί άλλοι άντρες των γραμμάτων, των τεχνών και του εμπορίου κατάγονται από το Συρράκο. Από το Συρράκο επίσης κατάγεται και Ιωάννης Κωλέττης (1774-1847), πρώτος συνταγματικός πρωθυπουργός της Ελλάδας και  αμφιλεγόμενη προσωπικότητα.

Τι να δείτε στο Συρράκο

Είναι από τα μέρη που ο άνθρωπος σέβεται την παράδοση και την αρχιτεκτονική του τόπου του και συνεργάζεται άψογα με την φύση.

Ολόκληρο το χωριό είναι αξιοθέατο και δεν είναι τυχαίο που έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο κάτι που φαίνεται αμέσως, μόλις το αντικρύζουμε, αλλά και όταν τριγυρίζουμε στα καλντερίμια του θαυμάζοντας τα αρχοντόσπιτα με τις τοξωτές εισόδους, τις πέτρινες βρύσες και τις εκκλησίες.

Εντυπωσιάζει η παραδοσιακή αρχιτεκτονική των σπιτιών. Είναι διώροφα ή τριώροφα με χοντρούς τοίχους (π. 70-90 εκ. πάχος) για να αντέχουν στις σκληρές κλιματολογικές συνθήκες και είναι όλα χτισμένα από την ντόπια γκρίζα ασβεστολιθική πέτρα, με τις χαρακτηριστικές ξυλοδεσιές στους τοίχους και τον γκρίζο σχιστόλιθο στις στέγες.

Στις δεκαετίες του 1950-60 το Συρράκο πέρασε μεγάλη κρίση. Ο δρόμος έγινε το 1976 αλλά και σήμερα ακόμα η βατότητά του την περίοδο των χιονοπτώσεων είναι δύσκολη με αποτέλεσμα το χειμώνα το χωριό να ερημώνεται.

Τα τελευταία χρόνια χτίστηκαν πολλές καινούργιες κατοικίες αλλά και πολλές παλιές επισκευάστηκαν. Όμορφοι ξενώνες με υπηρεσίες υψηλού επιπέδου και τοπία απίστευτης ομορφιάς είναι συνδυασμός που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο. Ορισμένα έχουν εντοιχισμένες πλάκες, με το χρόνο κατασκευής και σε κάποιες υπάρχει και το όνομα του ιδιοκτήτη.

Σήμερα τα περισσότερα από αυτά έχουν αναστηλωθεί από τους ιδιοκτήτες τους. Κάποια από αυτά είναι:

Αρχοντικό Αυδίκου Κώστα

Το διατήρησε σε άριστη κατάσταση η εγγονή του Ερμηνεία Φωτιάδου (1923-2011).  Σήμερα στεγάζει το Λαογραφικό Μουσείο, δημιούργημα της ίδιας, που το παραχώρησε στην Κοινότητα Συρράκου.

Αρχοντικό Ζαλοκώστα Γεωργίου Χ.

Παλιό εντυπωσιακό αρχοντικό κοντά στις Δυο Βρύσες.

Αρχοντικό Δημ. Κρυστάλλη 

Εδώ γεννήθηκε και έζησε τα παιδικά του χρόνια ο γιος του, ο γνωστός ποιητής και πεζογράφος Κώστας Κρυστάλλης (1868-1894). Σήμερα το αρχοντικό αυτό στεγάζει ένα Λαογραφικό Μουσείο με τα προσωπικά είδη του ποιητή , τη Βιβλιοθήκη του Συρράκου καθώς και τα μέσα παραγωγής της οικιακής τυροκομίας και υφαντουργίας , ενώ στην αυλή δεσπόζει ο ανδριάντας του Κώστα Κρυστάλλη.

Στο κέντρο του χωριού το Σχολείο

Είναι ένα μεγάλο, εντυπωσιακό, τριώροφο πετρόχτιστο του 1929. Το σχολείο  μετά τη δεκαετία του 1970 που άρχισε να ερημώνει το χωριό, σταμάτησε να λειτουργεί. Σήμερα έχει μετατραπεί σε ξενώνα.

Τι άλλο να δείτε στο Συρράκο

Τα δυο πέτρινα γεφύρια

Τα συναντάμε μπαίνοντας στην είσοδο του οικισμού. Το πρώτο είναι το Γεφύρι Πούντα Νουάουα ή Καινούργιο Γεφύρι χτισμένο το 1800 και δίπλα σώζεται η βρύση Φαντανίτσια. Το δεύτερο είναι το γεφύρι Γεφύρι Πούντα Βιάκλια (παλιό γεφύρι) ή γεφύρι Νικ, χτισμένο το 1938 πάνω σε παλιότερο. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται ένας νερόμυλος.

Οι Βρύσες μέσα στο χωριό

Δυο Βρύσες: Ωραίο θολωτό κτίσμα με δυο πέτρινες γούρνες, κοντά στο Αρχοντικό του Ζαλοκώστα. Χτίστηκε το 1876 από το μεγαλέμπορο Συρρακιώτη Ν. Παληό.

Πηγές

Πηγή Γκούρας: Πάνω από την πλατεία, κοντά στον Άγιο Νικόλαο με θαυμάσια αρχιτεκτονική. Καλύπτεται από ένα μεγάλο αλλά υπέροχο καμπυλωτό θόλο, φτιαγμένο από την ελαφρόπετρα « Γκιγκονάρα » , όνομα της τοποθεσίας από την οποίαν εξορύχθηκε.

Πηγή του Κοντόλ: Πάνω από την Γκούρα. Γλίτωσε κι αυτή από τη μεγάλη καταστροφή του 1821. Έχει δύο πέτρινους κρουνούς, εντοιχισμένους στο βάθος και στεγασμένους από ένα ημικυλινδρικό πέτρινο θόλο, πάνω στον οποίον υπάρχει κήπος.

Πετρόχτιστα

Τα Χάνια είναι τα δύο μεγάλα πετρόχτιστα υπόστεγα με πεζούλια που βρίσκονται κοντά στον Άγιο. Νικόλαο και δίπλα στην ταβέρνα «Σταυραετός». Είναι από τα ελάχιστα κτίσματα που γλίτωσαν από τη μεγάλη καταστροφή του χωριού (1821). Εδώ παλιά μαζεύονταν οι κάτοικοι των γύρω οικισμών και πουλούσαν τα εμπορεύματά τους, που τα διαφήμιζε κάποιος ντελάλης, που στεκόταν ψηλά στην εκκλησία της Παναγίας.

Εκκλησίες

Εκκλησία της Παναγίας: Λίγο πιο πάνω από την πλατεία, με ωραία θέα στον οικισμό και στο φαράγγι του Καλαρρύτικου. Άγνωστο πότε χτίστηκε, το σίγουρο είναι ότι υπήρχε στην επανάσταση του 1821 και μάλιστα ήταν από τα ελάχιστα κτίσματα που γλίτωσαν από την ολοσχερή καταστροφή.

Ιερός Ναός Αγ. Νικολάου: Ο Άγιος Νικόλαος είναι ο πολιούχος-προστάτης του χωριού και είναι το μεγαλύτερο και πιο εντυπωσιακό οικοδόμημα. Η αρχική εκκλησία χτίστηκε το 17ο αι., αλλά δυστυχώς κάηκε (εκτός από το καμπαναριό) με την πυρπόληση του χωριού από τους Τούρκους μετά το επαναστατικό κίνημα του 1821.

Προφήτης Ηλίας: Στα 1200μ. Είναι μια ωραία πετρόχτιστη εκκλησία με στέγη από σχιστόπλακες.

Δραστηριότητες

Το ίδιο το χωριό προσφέρεται για βόλτες στα λιθόστρωτα καλντερίμια, αν και είναι κουραστικό από τις ανηφόρες που έχει, αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον και ευχάριστο. Πιο μακρινές διαδρομές είναι το μονοπάτι που συνδέει το Συρράκο με τους Καλαρρύτες κατηφορίζοντας μέχρι το Χρούσια (Καλαρρύτικο) ποταμό. Κουραστική πεζοπορική διαδρομή, π. 4-4,5 χλμ., στο ελικοειδές σηματοδοτημένο μονοπάτι, που συνδέει τα δυο χωριά εδώ και αιώνες, που είναι μέρος του μικρού διεθνούς μονοπατιού 01. Το μονοπάτι είναι άλλοτε ομαλό, άλλοτε απότομο, πράγμα που το κάνει κάπως κουραστικό για όσους δεν είναι συνηθισμένοι σε πεζοπορίες. Είναι πάντως ασφαλές και η εικόνα του τοπίου αποζημιώνει με το παραπάνω. Κάποτε εδώ, στην πλευρά του Συρράκου, υπήρχε τούρκικο φυλάκιο, αφού το χωριό αυτό απελευθερώθηκε πολύ μετά από τους απέναντι Καλαρρύτες.

Αλλά υπάρχουν κι άλλες πεζοπορικές διαδρομές, κυρίως ορεινές σε διάφορα μέρη, όπως μέχρι το ξωκλήσι των Αγ. Αποστόλων με την ωραία θέα ή στα γύρω χωριά (Καλαρρύτες, Ματσούκι, κ.ά.), καθώς και ορειβατικές αναβάσεις στις ψηλές βουνοκορυφές (Πρίξ(ζ)α, Περιστέρι) ή σε ορεινές τοποθεσίες, ενώ μερικές μπορούν να γίνουν σε χωματόδρομους με 4 x 4. Απαραίτητη η καλή σωματική αντοχή, και οπωσδήποτε η συνοδεία έμπειρων οδηγών για μέρη απομακρυσμένα και άγνωστα. Άλλωστε υπάρχουν εταιρείες εναλλακτικού τουρισμού που θα σας κατατοπίσουν. Το ψάρεμα για τους μανιώδεις ψαράδες είναι απόλαυση και οπωσδήποτε οι πλωτές καταβάσεις (κάπως δύσκολες) στον Καλαρρύτικο και τον Άραχθο θα ανεβάσουν την αδρεναλίνη.

Πολιτιστικές εκδηλώσεις – Πανηγύρια

Το 2016 το παραδοσιακό πανηγύρι του Συρράκου  εγγράφηκε στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

«Το πανηγύρι είναι μια κοινωνική – τελετουργική πρακτική και ένα μουσικοχορευτικό δρώμενο που αναγνωρίζεται από όλους εμάς τους Συρρακιώτες ως σημαντικό στοιχείο της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Αποτελεί μια ζωντανή και σύγχρονη παράδοση που συνδέει το παρόν με το παρελθόν και το μέλλον. Η γνώση του μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά, ενώ ενδυναμώνει την αίσθηση της κοινής ταυτότητας και της συνέχειας….»

https://ayla.culture.gr/paradosiako-panigyri-syrrakou/

Στις 30 Ιουνίου μεγάλο πανηγύρι οργανώνεται στον Ιερό Ναό των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.

Επίσης πανηγύρια γίνονται στις: 29 Ιουνίου (Πέτρου και Παύλου), στις 20 Ιουλίου (Προφήτη Ηλία), στις 6 Αυγούστου (Μεταμόρφωση του Σωτήρος) και στις 15 Αυγούστου (Κοίμηση της Θεοτόκου), τα οποία διαρκούν από μία ως τρεις μέρες.

Φαγητό – Γεύσεις

Οι διάφορες πίτες και οι τηγανίτες θεωρούνται παραδοσιακές γεύσεις της περιοχής. Αυγόπιτα, ζυμαρόπιτα,  γαλατόπιτα, κρεατόπιτα, λαζανόπιτα, λαχανόπιτα, μακαρονόπιτα, μπλατσαριά ή μπατσαριά (μείγμα από άγρια χορταρικά της εποχής, ανάμεσα σε δύο στρώματα από πλούσιο χυλό με βάση το καλαμποκάλευρο). Πολύ ωραίο είναι και το τσάι του βουνού.

<p>The post Συρράκο – Ένας μαγευτικός παραδοσιακός οικισμός first appeared on Epirus Explorer.</p>

Απέχει 48 χλμ. από τα Ιωάννινα και βρίσκεται κοντά στα χωριά Μεγάλο και Μικρό Πάπιγκο, Άγιο Μηνά και Βίκο (παλιά Βιτσικό). Η προνομιακή της θέση στην πιο όμορφη περιοχή του Βοϊδομάτη την κάνει έναν από τους πλέον ιδανικούς προορισμούς διακοπών.

Ιστορία και ονομασία

Όπως γράφει ο Κωνσταντίνος Οικονόμου στο Τοπωνυμικό Ζαγορίου, το παλιό της όνομα, Αρτσίστα, είναι φυτώνυμο αλβανικής προέλευσης.

Είναι άγνωστο το πότε ακριβώς εγκαταστάθηκαν οι πρώτοι κάτοικοι στο χωριό. Πάντως αρχαιολογικά ευρήματα που ανακαλύφτηκαν στην Αρτσίστα και το Καστράκι της Κλειδωνιάς υπονοούν αρχική κατοίκηση μετά το 13^ο-12^ο αιώνα π.Χ. 

Σύμφωνα με τον Λαμπρίδη (Ζαγοριακά), κατά την παράδοση ο οικισμός συγκροτήθηκε ή αυξήθηκε μετά τη διάλυση του οικισμού Βόπατη καθώς και από μετοίκηση οικογενειών από τον Άγιο Μηνά.

Η πλεονεκτική θέση του χωριού βοήθησε στην ευημερία του. Κατ΄αρχάς, ήταν κοντά στην Κόνιτσα που εκείνη την εποχή αποτελούσε πέρασμα για τα καραβάνια που μετέφεραν εμπορεύματα στο εξωτερικό. Επίσης, γύρω από τον οικισμό υπήρχαν πολλά μεγάλα χωριά, κάτι που ενίσχυε το αίσθημα της ασφάλειας των κατοίκων.

Κατά το 13^ο αιώνα το χωριό ευημερούσε όπως και τα υπόλοιπα χωριά της δυτικής πλευράς του Ζαγορίου. Η ευημερία αυτή διατηρήθηκε και μετά την εισβολή των Οθωμανών στην Ήπειρο της Τουρκοκρατίας αφού απολάμβανε τα προνόμια που είχαν παραχωρηθεί από τους Τούρκους στα Ζαγοροχώρια σαν αναγνώριση της υποταγής τους.

Τα προνόμια καταργήθηκαν οριστικά το 1868 μετά την επανάσταση του Διονυσίου Σκυλοσόφου.

Στα τέλη του 17ου αιώνα, τα χωριά του Ζαγορίου υπέφεραν από τις ληστρικές επιδρομές και βιαιοπραγίες των Τουρκαλβανών. Τότε, πολλοί αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν, κυρίως στα Βαλκάνια, οι περισσότεροι στη Σερβία και λίγοι στη Βουλγαρία, Ρουμανία κ.α.. Ήταν έμποροι, ξενοδόχοι και καταστηματάρχες. Πολλοί Αριστινοί ήταν και είναι εκπαιδευτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι. (Μακρής Ε., Τα Ζαγοροχώρια, Ιωάννινα 1996)

Έτσι, με την οικονομική βοήθεια των ξενιτεμένων η Αρτσίστα έγινε ένα μεγάλο χωριό με αρχοντικά. Αξιόλογη πρόοδο έκανε και στον πνευματικό τομέα. Είναι από τα πρώτα χωριά του Ζαγορίου στο οποίο λειτούργησε σχολείο. Στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, διατηρούσε αλληλοδιδακτικό σχολείο με αξιόλογους δασκάλους, ενώ αργότερα το 1825 απέκτησε και ελληνικό σχολείο.

Το 1919, η Αρτσίστα έγινε έδρα της δικής της ομώνυμης Κοινότητας, ενώ το 1929 πήρε το σημερινό όνομα (προφανώς εξελληνισμένος τύπος του παλιού).

Η Αρίστη βρέθηκε στο κέντρο των πολεμικών γεγονότων του 1940 αφού η περιοχή έγινε πεδίο μαχών στη διάρκεια του επίθεσης των Ιταλών. Τα υψώματα της Γκραμπάλας αποτελούσαν την αμυντική γραμμή των ελληνικών δυνάμεων. Οι πόλεμοι που ακολούθησαν  συνετέλεσαν στην ερήμωση όπως και στα υπόλοιπα χωριά του Ζαγορίου.

Με καταγωγή από την Αρίστη

Στην Αρίστη γεννήθηκε ο Φώτης Μ. Πέτσας (1918 – 2004) που ήταν  σημαντικός Έλληνας αρχαιολόγος και πανεπιστημιακός. Στο πλούσιο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται βιβλία, κείμενα σε συλλογικά έργα, ανακοινώσεις σε διεθνή συνέδρια, δημοσιεύματα σε περιοδικά και εφημερίδες, βιβλιοκρισίες.

Τα τελευταία χρόνια όμως η τουριστική ανάκαμψη έχει σαν αποτέλεσμα οι κληρονόμοι των παλιών αρχοντικών να επιστρέφουν και να λειτουργούν τα μεγάλα αρχοντικά ως παραδοσιακούς ξενώνες.

Αξιοθέατα

Το χωριό έχει διατηρήσει πολλά από τα αρχοντικά του, τα οποία εδώ και αρκετά χρόνια οι κληρονόμοι τα ανακαίνισαν και τα λειτουργούν σαν παραδοσιακούς ξενώνες. Περπατώντας στα πετρόκτιστα καλντερίμια θα δείτε τα αρχοντικά και την παλιά βρύση. Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται η επιβλητική εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου με το πανύψηλο καμπαναριό της, κτισμένη το 1718 και με τοιχογραφίες ζωγράφων από το Καπέσοβο.  Άλλη εκκλησία είναι ο Άγιος Αθανάσιος, κτίσμα του 16^ου αιώνα.

Το Παλιογέφυρο

Βρισκόταν ανάμεσα στα χωριά Πάπιγκο και Αρίστη και γεφύρωνε το Βοϊδομάτη ποταμό. Σήμερα, το μόνο που έχει απομείνει είναι το βοηθητικό τόξο και ένα μέρος του ακρόβαθρου. Απ’ ότι φαίνεται πρέπει να ήταν εντυπωσιακό γεφύρι. Δυστυχώς, παρασύρθηκε σε μια κατεβασιά του ποταμού. Περνώντας τη σιδερένια γέφυρα του Παπίγκου με κατεύθυνση το Πάπιγκο, παρκάρετε το όχημα στο χώρο στάθμευσης και ακολουθείτε το μονοπάτι δεξιά. Στο σημείο αυτό είναι και μία από τις ωραιότερες φυσικές πισίνες του Βοϊδομάτη.

Η Μονή Σπηλιώτισσας

Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Βοϊδομάτη 5 χλμ. περίπου μετά την Αρίστη στο δρόμο για το Πάπιγκο. Από το χώρο στάθμευσης ένα σύντομο μονοπάτι μέσα στο πλατανόδασος οδηγεί στο μοναστήρι.

Το μοναστήρι είναι χτισμένο στη σπηλιά ενός βράχου και είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Σύμφωνα με επιγραφή που υπάρχει ο ναός κτίστηκε το 1665 και ιστορήθηκε το 1673. Η Μονή υπήρξε πλούσιο μοναστήρι με μεγάλη ακίνητη περιουσία και τα ετήσια έσοδα προορίζονταν για κοινωφελείς σκοπούς. Οικονομικοί λόγοι, πυρκαγιά και σεισμός ήταν τα καταστροφικά γεγονότα που οδήγησαν το μοναστήρι σε διάλυση.

Αν και είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου γιορτάζει της Ζωοδόχου Πηγής μετά το Πάσχα.

Επίσης, είναι θαυμάσια η θέα από το πέτρινο καμπαναριό που βρίσκεται στην κορυφή του βράχου.

Η Αρίστη αποτελεί πέρασμα για το Πάπιγκο με αποτέλεσμα τις περιόδους εορτών και αργιών η διέλευση των αυτοκινήτων να δημιουργεί κυκλοφοριακή αναστάτωση.

Η ομορφιά του χωριού παράλληλα με την πολύ καλή τουριστική υποδομή του, καθώς και η δυνατότητα εύκολης πρόσβασης σε πολλά αξιοθέατα της περιοχής έχουν αναδείξει την Αρίστη σε έναν από τους πλέον πολυσύχναστους και δημοφιλείς προορισμούς στο Ζαγόρι.

Δραστηριότητες

Οι λάτρεις της πεζοπορίας μπορούν να ακολουθήσουν το μονοπάτι που ξεκινά από την Αρίστη και οδηγεί στη γέφυρα της Κλειδωνιάς, μετά από περίπου 2 με 2.30 ώρες πορείας.

Η διαδρομή από Αρίστη μέχρι Κλειδωνιά

Οι λάτρεις της πεζοπορίας μπορούν να ακολουθήσουν το μονοπάτι που ξεκινά από την Αρίστη και οδηγεί στη γέφυρα της Κλειδωνιάς. Η απόσταση είναι πέντε χιλιόμετρα και ο χρόνος πεζοπορίας περίπου 2 με 2.30 ώρες. Στη μέση της πορείας μια πινακίδα μας κατευθύνει στην παλιά μονή των Αγίων Αναργύρων της Κλειδωνιάς (παλιά Κλειδονιάβιστα) που είναι κτισμένη από το 1658.

Η πινακίδα δείχνει το δρόμο και τα σκαλιά που οδηγούν στη παλιά και εγκαταλειμμένη από χρόνια εκκλησία. Το μοναστήρι είναι εγκαταλειμμένο αλλά το καθολικό της μονής και οι αγιογραφίες σώζονται σε καλή κατάσταση. Το μοναστήρι έχει χαρακτηρισθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Την ημέρα της εορτής των Αγίων Αναργύρων Κοσμά & Δαμιανού (1 Ιουλίου) γίνεται λειτουργία και ακολουθεί παραδοσιακό γλέντι στην όχθη του Βοϊδομάτη.

Η επιστροφή γίνεται από το ίδιο μονοπάτι.

Ο Βοιδομάτης στο σημείο της γέφυρας

Αφήνοντας  την Αρίστη και παίρνοντας το δρόμο για το Πάπιγκο σε 3 χλμ. φτάνουμε στο ποτάμι και στη γέφυρα του Παπίγκου ή του Βοϊδομάτη. Το σημείο αυτό είναι ένα από τα ωραιότερα της ορεινής Ελλάδας.

Η γέφυρα του Βοϊδομάτη στη διαδρομή προς το Πάπιγκο, είναι αφετηρία διαδρομών για rafting, δυσκολίας II βαθμού και διάρκειας από 1 έως 2 ώρες, που καταλήγουν στη γέφυρα του Βοϊδομάτη στην Κλειδωνιά. Η κατάβαση του ποταμού μπορεί να γίνει και με kayak ή monoraft.

Ο Βοιδομάτης είναι ένας μικρός παραπόταμος του Αώου με μήκος περίπου 15 χλμ. και είναι το καθαρότερο ποτάμι της Ευρώπης. Εντυπωσιακή είναι η διαύγεια των νερών σε βαθειά σημεία, το απίστευτο γαλαζοπράσινο χρώμα και η καθαρότητά τους που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι το ποτάμι βρίσκεται εξ ολοκλήρου μέσα στον Εθνικό Δρυμό Βίκου Αώου.

Ο δρυμός ανακηρύχθηκε το 1973 με αποτέλεσμα την προστασία της ευαίσθητης χλωρίδας και πανίδας της περιοχής.

Ο Βοϊδομάτης είναι επίσης και από τα πιο κρύα ποτάμια της Ευρώπης, αφού τα νερά του ακόμη και στην καρδιά του καλοκαιριού σε περίοδο καύσωνα δεν ξεπερνούν σε θερμοκρασία τους 6°C – 7°C. Ετυμολογικά, ο όρος Βοϊδομάτης εικάζεται ότι οφείλεται στο σλαβικό “βόντα μάτε”, που σημαίνει νερομάνα.

Το γεφύρι της Κλειδωνιάς

Το μονότοξο γεφύρι της Κλειδωνιάς που βρίσκεται και σώζεται μέχρι σήμερα στην ίδια και πλέον κατάλληλη θέση για τη γεφύρωση του Βοϊδομάτη είναι το τρίτο κατά σειρά και αποτελούσε σημαντικό σημείο διάβασης. Το γεφύρι ένωνε την Κλειδωνιά με  την Κόνιτσα  και τον Άγιο Μηνά καθώς και τα Γιάννενα  με την Κόνιτσα.

Σύμφωνα με το Λαμπρίδη, χορηγός της γέφυρας ήταν η Μπαλκίζ χανούμ ή οποία διεθεσε το ποσό των 37.000 γροσίων (1853). Η Μπαλκίζ χανούμ ήταν σύζυγος του Μαλήκ Πασά εγγονού της Χαϊνίτσας που ήταν αδελφή του Αλή πασά. Οι μαστόροι που δούλεψαν στο γεφύρι κατάγονταν από την περιοχή του Αργυροκάστρου και ήταν γνωστοί τεχνίτες υπονόμων, υδραυλικοί, δημιουργοί συντριβανιών και υδραγωγείων και γεφυριών. Ο πρωτομάστορας του έργου παραμένει άγνωστος.

<p>The post Αρίστη – Ένα από τα διασημότερα Ζαγοροχώρια first appeared on Epirus Explorer.</p>

Ιστορία και Πληροφορίες

Ιστορία και Ονομασία  

Ακριβής χρονολογία για την κτίση του οικισμού δεν υπάρχει. Πάντως είναι γνωστό ότι πριν την Οθωμανική κατάκτηση της Ηπείρου (1430) η περιοχή κατοικήθηκε από τους Βλάχους οι οποίοι μετά τις ληστρικές επιδρομές του Τουρκαλβανών αναγκάστηκαν να φύγουν και να εγκατασταθούν κυρίως στο Πάπιγκο.

Σύμφωνα με την παράδοση το χωριό κατά τα πρώτα χρόνια της κτίσης του ήταν μικρό και περιοριζόταν στο χώρο μεταξύ των δύο εκκλησιών του Αγίου Αθανασίου και του Αγίου Νικολάου καταλαμβάνοντας και μια δασική έκταση όπου υπήρχαν τρείς βρύσες. Γύρω το χωριό σε μικρή απόσταση υπήρχαν τρεις άλλοι μικροί οικισμοί: Μέγα Δένδρον,  Νιάγκου και Ρωμνιά ή Ρωμνιέλ. Στους οικισμούς Νιάγκου και Ρωμνιά βρέθηκαν αρχαιολογικά ευρήματα τα οποία βεβαιώνουν ανθρώπινη παρουσία στα αρχαία χρόνια.

Οι κάτοικοι των οικισμών αυτών ασχολούνταν με κτηνοτροφικές και γεωργικές εργασίες και σε κάποιο βαθμό με την αμπελοκαλλιέργεια. Επιπλέον η αφθονία των νερών ευνοούσε την καλλιέργεια οπωροφόρων και λαχανικών.

Ο Λαμπρίδης αναφέρει ότι στην εποχή του οι τέσσερις συνοικίες του χωριού χωρίζονταν  με ρυάκια και αναμεσά τους υπήρχαν μικρά σπίτια με κήπους και λιθόστρωτους δρόμους. Από το 1865 οι κάτοικοι ασχολήθηκαν με τη συστηματική καλλιέργεια των οπωροφόρων κάτι που τους απέδωσε σημαντικά έσοδα.

Η παλιά ονομασία Λιασκοβέτσι είναι σλάβικη και σημαίνει «λεπτοκαρυά» ή «λεφτοκαρυά». Στο χωριό υπήρχαν και υπάρχουν πολλές άγριες λεπτοκαρυές (φουντουκιές).

Το 1683, στα πλαίσια διοικητικής αναδιάρθρωσης και για ευκολία είσπραξης φόρων πολλοί μικροί οικισμοί ενώθηκαν. Έτσι οι τέσσερις οικισμοί Μέγα Δένδρον, Νιάγκου και Ρωμνιά ενώθηκαν με το Λιασκοβέτσι αποτελώντας πλέον μια ενιαία κοινότητα και εφαρμόζοντας το διοικητικό σύστημα με μουχτάρη και δημογέροντες.

Το 1769 με την καταστροφή της Μοσχόπολης οι περισσότεροι κάτοικοι κατέφυγαν σε περιοχές της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας και πολλοί  από αυτούς στην Ήπειρο. Σύμφωνα με το Λαμπρίδη ανάμεσα στις οικογένειες που ήρθαν στο Λιασκοβέτσι ήταν και η οικογένεια Εξάρχου.

Από το 1750 το χωριό παρουσίασε  οικονομική και πνευματική ανάπτυξη και το 1780 είχε και ελληνικό σχολείο. Το 1919 το Λιασκοβέτσι έγινε έδρα της δικής του ομώνυμης Κοινότητας, το 1927 πήρε το όνομα Λεπτοκαριά, το οποίο το 1940  διορθώθηκε σε Λεπτοκαρυά. Το 1997 προσαρτήθηκε στον Καποδιστριακό Δήμο Τύμφης, και από το 2010 υπάγεται στον Καλλικρατικό Δήμο  Ζαγορίου.

Με καταγωγή από τη Λεπτοκαρυά

Χριστόδουλος Κλονάρης (1788-1849): Διαπρεπής νομικός που υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος του Αρείου Πάγου. Μετά την παραίτηση του ως εισαγγελέας υπερασπίσθηκε ως δικηγόρος στις ιστορικές δίκες τον Κανέλλο Δεληγιάννη το έτος 1831 και τους Θεοδώρο Κολοκοτρώνη και Δημήτριο Πλαπούτα το έτος 1834.

Οικογένεια  Εξάρχου: Διακεκριμένο μέλος αυτής της οικογένειας ήταν ο Πανταζής Εξάρχου, ένας βικογιατρός που ξεχώρισε με τη μεγάλη υπηρεσία που πρόσφερε. Σύμφωνα με την  παράδοση, οι Ζαγορίσιοι είχαν αρχίσει να εξασκούν το επάγγελμα των βικογιατρών (εμπειρικών γιατρών) ήδη από το 1670. Ο Γάλλος γιατρός και περιηγητής Πουκεβίλ (Pouqueville) (1770-1838) θεωρούσε το Λιασκοβέτσι σαν το κυριότερο σχολείο των βικογιατρών της εποχής.

Επίσης ο γιός του Κωνσταντίνος ασχολήθηκε με το εμπόριο με μεγάλη επιτυχία. Μάλιστα έφθασε μέχρι τις Ινδίες όπου εκτός από το εμπόριο ασχολήθηκε με  τη διάδοση της ορθοδοξίας στην Καλκούτα και την οργάνωση των ελληνικών  εμπορικών οίκων στην ίδια πόλη. Από τη Λεπτοκαρυά κατάγονται οι ευεργέτες όπως οι Β. Κυρκότσιος, Γ. Τζούρογλου, Ι. Αδαμίδης, Κων. Κουντουρίδης κ.α, οι προεστοί Ι. Μοράρος και Χρ. Παρλαπάς, οι λόγιοι και επιστήμονες Π. Γεωργίου, Κ. Κοντόπουλος, Κ. Σταυρίδης, Ι. Αφθονίδης, Α. Σπαθάκης (καθηγητής της Ριζαρείου), Κ. Βακαλόπουλος (καθηγητής στην Κωνσταντινούπολη).

Τι να δείτε στη Λεπτοκαρυά

Άγιος Αθανάσιος: Στο ψηλότερο σημείο του χωριού. Παλιά εκκλησία, η οποία, σύμφωνα με επιγραφή, χτίστηκε το 1859.

Άγιος Νικόλαος: Είναι μια τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική με περίεργο χαγιάτι. Βρίσκεται δίπλα στο σχολείο με το οποίο μοιράζεται την αυλή. Στο υπέρθυρο της εισόδου του Καθολικού είναι σκαλισμένες δυο χρονολογίες, η μία (1771) αναφέρεται προφανώς στην ίδρυση του ναού και η άλλη (1812) πιο ψηλά μάλλον στην αγιογράφηση.

Άγιος Αναστάσιος

Πέτρινα γεφύρια

Υπάρχουν επτά πέτρινα γεφύρια, τρία μέσα και τέσσερα έξω από τον οικισμό.

Δραστηριότητες

Το χωριό βρίσκεται στην κύρια ζώνη της προστατευόμενης περιοχής του Εθν. Πάρκου Β. Πίνδου (ΕΠΒΠ 2) και προσφέρεται για ωραίες πεζοπορικές διαδρομές σε δασικά μονοπάτια, εύκολες ή δύσκολες, κοντινές ή μακρινές, ανάλογα με τις αντοχές του καθενός. Στα δάση του φωλιάζουν αρκούδες και αγριογούρουνα.Υπάρχει μονοπάτι που οδηγεί από τη Λεπτοκαρυά στο χωριό Δόλιανη μέσω της τοποθεσίας Αγ. Χριστόφορος. Η πορεία είναι 2.5 ώρες περίπου, με καλή σήμανση και εξαιρετική θέα στα δάση του Ζαγορίου.

Εκδηλώσεις

Είναι ένα πολύ όμορφο χωριό με τρεχούμενα νερά και πυκνή βλάστηση. Δεν υπάρχουν βέβαια τα παραδοσιακά σπίτια επειδή ο οικισμός κάηκε σχεδόν ολοκληρωτικά δύο φορές, την πρώτη το 1912 από τους Τούρκους και τη δεύτερη το 1943 από τους Γερμανούς. Σήμερα στο χωριό ζουν λίγοι μόνιμοι κάτοικοι.

Στο χωριό δεν υπάρχουν ξενώνες αλλά το καφενείο του χωριού στην πλατεία σερβίρει καφέ, τοπικά γλυκά και τσίπουρο.

Στις 26 Ιουλίου, της Αγίας Παρασκευής, γίνεται κάθε χρόνο το πανηγύρι του χωριού, στο οποίο έχουν την ευκαιρία να συναντηθούν όλοι οι απόδημοι του χωριού . Με την ευκαιρία αυτή ο Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Λεπτοκαρυάς «ΤΟ ΛΙΑΣΚΟΒΕΤΣΙ» διοργανώνει κι άλλες διάφορες εκδηλώσεις (μουσικές, εκθέσεις, κ.ά.).

<p>The post Λεπτοκαρυά – Ένας πανέμορφος ορεινός οικισμός first appeared on Epirus Explorer.</p>

Το Βουργαρέλι βρίσκεται στα Ανατολικά Τζουμέρκα (Αθαμανικά Όρη), σε υψόμετρο 800μ και αποτελεί έδρα του Δήμου Αθαμανίας. Η προέλευση του ονόματος εικάζεται ότι προέρχεται από το επώνυμο Βουργαρέλης, που ήταν υλοτόμος στην περιοχή, ή από Βούλγαρους υλοτόμους, που εγκαταστάθηκαν εδώ, λόγω των δασών και των τρεχούμενων νερών, για τη μεταφορά οικοδομήσιμης ξυλείας στην Άρτα.

Ιστορικές Πληροφορίες

Σύμφωνα με τη φιλόλογο Βάσω Ράπτη:

Η Αθαμανία

Η ιστορία του χωριού σχετίζεται με την ιστορία της ευρύτερης περιοχής της Αθαμανίας, καθώς αυτό υπήρξε ένα από τα κέντρα της. Η Αθαμανία πήρε το όνομά της από το μυθικό βασιλιά Αθάμαντα, που βασίλεψε στον Ορχομενό της Βοιωτίας και μετά τη δολοφονία του γιού του Λέαρχου μετανάστευσε στην Αθαμανία και έγινε βασιλιάς της.

Σημαντικότερος βασιλιάς υπήρξε ο Αμύνανδρος (220-184 π.χ.), που οργάνωσε το κράτος και έκοψε νόμισμα. Μετά το θάνατό του, η βασιλεία καταργήθηκε και η περιοχή διοικήθηκε από το κοινό των Αθαμάνων. Στην περίοδο της Ρωμαιοκρατίας, οι κάτοικοι εκπατρίστηκαν με τη βία, για να εγκατασταθούν στη Νικόπολη, με αποτέλεσμα τη μείωση του πληθυσμού.

Από τον 3ο αι. π.Χ., Κέλτες νομάδες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, αφήνοντας κατάλοιπο πολλά τοπωνύμια, μη ελληνικά.

Η Τουρκοκρατία

Στην Τουρκοκρατία η Αθαμανία διατήρησε μια μορφή ημιανεξαρτησίας και αυτοδιοίκησης. Ήταν τμήμα του Αρματολικιού των Τζουμέρκων και Ραδοβιζίου και ακολούθησε τη μοίρα της υπόλοιπης Ελλάδας. Στα 1820, όταν οι Τούρκοι πολεμούσαν με τον Αλή Πασά, οι Κλέφτες της περιοχής και ο Μάρκος Μπότσαρης συνάχτηκαν στο μοναστήρι του Αγ. Γεωργίου, στο Βουργαρέλι, για να προετοιμάσουν την εξέγερση, στην περιοχή της Άρτας. Μια δεύτερη σύσκεψη πρέπει να πραγματοποιήθηκε, στο ίδιο σημείο, πριν απ’ τις 30 Μαΐου 1821, με τις ευλογίες του ηγουμένου Χριστόφορου. Σ’ αυτήν συμμετείχαν ο Γ. Μπακόλας, ο Καραϊσκάκης, ο Μ. Κουτελίδας και 200 Καπεταναίοι, με σκοπό την απελευθέρωση της Άρτας.

Επίσημα, η επανάσταση στην Άρτα ξεκίνησε στις 30 Μαΐου 1821, όταν ο Καραϊσκάκης και ο Γ. Κουτελίδας χτύπησαν τους Τούρκους στο Κομπότι.

Η μονή του Αγ. Γεωργίου θεωρήθηκε η Αγ. Λαύρα της περιοχής, με την έννοια ότι συνετέλεσε στην έναρξη της επανάστασης στην Ήπειρο. Ένα άλλο σημαντικό γεγονός υπήρξε η μάχη του Βουργαρελίου, στις 23 Σεπτεμβρίου 1823, όπου νικήθηκε ο Ομέρ Βρυώνης κι έτσι διασώθηκε η επανάσταση στη Δυτική Ρούμελη.

Η απελευθέρωση

Παρά τις συνεχείς εξεγέρσεις των κατοίκων της περιοχής (1854, 1867, 1878) η περιοχή της Άρτας απελευθερώθηκε το 1881 και ενσωματώθηκε στο ελληνικό κράτος. Η απελευθέρωση αυτή αφορούσε στην πραγματικότητα 14 μόνο χωριά, γιατί τα υπόλοιπα δεν ανήκαν στους κατοίκους, αλλά σε κάποιον τσιφλικά, και οι κάτοικοι δεν ήταν ελεύθεροι αλλά δουλοπάροικοι.

Οι Τούρκοι τσιφλικάδες πριν φύγουν πούλησαν τα τσιφλίκια τους σε Έλληνες, με μικρό αντίτιμο οι οποίοι έγιναν με τη σειρά τους σκληρότεροι δυνάστες απ’ τους Τούρκους. Το Βουργαρέλι ήταν τσιφλίκι του Αβραάμ Πασά Καρακεχαγιά. Για να περιέλθει στους κατοίκους του, χρειάστηκε να γίνει η εξαγορά του, η οποία επιτεύχθηκε μετά από σκληρό αγώνα. Σ’ αυτόν πρωτοστάτησε ο αγωνιστής Δήμαρχος Θεοδωρίας Γεώργιος Οικονομίδης.

Στο πρώτο συμβόλαιο του 1884, οι κάτοικοι εξαγόρασαν το Βουργαρέλι, από τον Αβραάμ Πασά, αντί του ποσού των 4.416,66 χρυσών οθωμανικών λιρών. Επειδή όμως υπολειπόταν το ποσό των 80,16 λιρών, που κάποιοι κάτοικοι δεν μπόρεσαν να πληρώσουν και το χωριό κινδύνευε να περιέλθει εκ νέου στον Πασά, σε δεύτερο συμβόλαιο του 1889, μπήκε εγγυητής ο μεγαλοτσιφλικάς και πολιτευτής Άρτας Κ. Καραπάνος, αναλαμβάνοντας την αποπληρωμή του ποσού των 80,16 λιρών (2.244 δραχμές) και έτσι έγινε ο νέος δυνάστης της περιοχής, για τα επόμενα 40 χρόνια.

Το 1924 οι κάτοικοι μπόρεσαν να ξεπληρώσουν το χρέος και ιδρύθηκε τότε ο Συνεταιρισμός Συνιδιοκτησίας Βουργαρελίου – Παλαιοκάτουνου. Η δράση του Συνεταιρισμού ήταν σημαντική και με δαπάνες του έγιναν πολλά κοινωφελή έργα.

Η κατοχή και ο εφύλιος

Στην περίοδο της Ιταλογερμανικής κατοχής η περιοχή υπέφερε πολλά, εξαιτίας της σκληρότητας των κατακτητών ενώ στα δύσκολα χρόνια του εμφυλίου πολλοί κάτοικοι του χωριού, αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν. Επιπλέον επιλέχτηκε, λόγω της στρατηγικής θέσης της ,ως χώρος δράσης των αντάρτικων ομάδων, τόσο του ΕΔΕΣ όσο και του ΕΑΜ.

Τον Απρίλιο του 1943, ο Ναπ. Ζέρβας εγκατέστησε το αρχηγείο του, στο σπίτι του γιατρού Αναγνώστου.

Το Βουργαρέλι έγινε η πρώτη πρωτεύουσα της ελεύθερης ορεινής Ελλάδας.

Οι Γερμανοί προέβησαν σε αντίποινα και στις 5 Μαΐου 1943 βομβάρδισαν το χωριό. Τα γερμανικά αεροπλάνα έριξαν πάνω από 400 βόμβες. Τα θύματα ήταν 13 νεκροί και 30 τραυματίες, οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού. Πολλά σπίτια καταστράφηκαν και πολλοί έμειναν άστεγοι. Το κακό ολοκληρώθηκε στις 3 Οκτωβρίου του 1943, όταν οι Γερμανοί, το έκαψαν μαζί και με τα γύρω χωριά. Τότε κάηκε και ο Ι. Ναός του Αγ. Νικολάου, ο οποίος ξαναχτίστηκε σε σχέδιο του αρχιτέκτονα και Ακαδημαϊκού Αναστασίου Ορλάνδου.

Στο γερμανικό βομβαρδισμό, δύο βόμβες δεν εξερράγησαν. Σήμερα βρίσκονται στο μνημείο πεσόντων της πλατείας, για να διατηρείται η ιστορική μνήμη.

Ένα άλλο γεγονός που σχετίζεται με τα χρόνια της Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης, είναι η πρώτη θεατρική παράσταση του Θεάτρου του Βουνού, του μορφωτικού τμήματος του ΕΑΜ, που παίχτηκε στην πλατεία του Βουργαρελίου.

Σ’ αυτήν την παράσταση πήραν μέρος και κάτοικοι του χωριού. Οι Βουργαρελιώτες ξανάχτισαν τα σπίτια και στήσανε τη ζωή τους από την αρχή. Στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν (Εμφύλιος, μετεμφυλιακά χρόνια),πολλοί κάτοικοι του χωριού, αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν, άλλοι στις πόλεις, για σπουδές ή αναζήτηση καλύτερης τύχης κι άλλοι σε χώρες του εξωτερικού με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση του χωριού όπως και όλης της ελληνικής υπαίθρου.

Τι να δείτε στο Βουργαρέλι

Σήμερα το Βουργαρέλι βρίσκεται σε τροχιά ανάπτυξης κυρίως από τον τουρισμό.

Άλλωστε ένα τέτοιο μέρος τόσο ευνοημένο από τη φύση δεν θα μπορούσε να μείνει για πολύ κρυμμένο. Η θέση με την ανεμπόδιστη θέα, το πράσινο των δένδρων, τα τρεχούμενα νερά οι πετρόκτιστες βρύσες, τα τρία πανέμορφα γεφύρια και η πλατεία (μία από τις ωραιότερες που συναντήσαμε στην Ήπειρο) δεν θα μπορούσαν παρά να αποτελούν πόλο έλξης για όσους αγαπούν τη φύση και ψάχνουν την ανόθευτη ακόμη ζωή των ορεινών χωριών της Ηπείρου και μάλιστα της περιοχής των Τζουμέρκων.

Και μην φανταστείτε ότι θα πλήξετε. Ξεκινώντας από το χωριό μπορείτε να εξερευνήσετε όλη τη γύρω περιοχή. Αρχίζοντας από την πανέμορφη πλατεία με τη καταπληκτική θέα και προχωρώντας τον δρόμο με τα παλιά σπίτια ακούτε πρώτα και μετά βλέπετε τις δύο πετρόκτιστες βρύσες που αποτελούν το «σήμα κατατεθέν» του χωριού, την Αρχόντω και την Κρυστάλλω οι οποίες κτίστηκαν το 1926, με δαπάνη του Συνεταιρισμού.

Μην παραλείψετε να επισκεφθείτε τα παρακάτω:

Οι βρύσες Αρχόντω και Κρυστάλλω

Πάνω από 80 χρόνια τρέχει γάργαρο νερό από τα 4 στόματα της πρώτης και τα 7 της δεύτερης. Υπάρχουν και οι λαικοί μύθοι που αν τους πιστέψετε και πιείτε νερό μπορεί να παντρευτείτε στο Βουργαρέλι και να μείνετε για πάντα εκεί.

Οι ντόπιοι θα σας δείξουν το σπίτι που επέλεξε ο Ναπολέοντας Ζέρβας για αρχηγείο του και στην πλατεία του χωριού υπάρχει μια ταμπέλα που υπενθυμίζει ότι το 1981 και επί κυβερνήσεως Ράλλη το Βουργαρέλι επελέγη για να δοθούν σε γεωργούς και κτηνοτρόφους οι πρώτες επιδοτήσεις της ΕΟΚ. Αξιοθέατο αποτελεί και η εικόνα των δύο οβίδων οι οποίες κατά την διάρκεια του γερμανοιταλικού βομβαρδισμού έπεσαν χωρίς να σκάσουν.

Τα τρία πέτρινα γεφύρια

Τα τρία πέτρινα γεφύρια του χωριού είναι από τα μέρη που αξίζουν την επίσκεψή σας.

1. Γεφύρι Της Νεράϊδας ή Νεραιδογέφυρο: Μονότοξο γεφύρι που βρίσκεται στην Θέση Μπάρδα. Χτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα (1895)και χορηγός ήταν ο Κωνσταντίνος Πουλής. Από κάτω του περνάει ρέμα του Σαραντάπορου που καταλήγει στον Άραχθο Το συναντάμε μπαίνοντας στο Βουργαρέλι ερχόμενοι από Άρτα. Βρίσκεται στο μονοπάτι που ακολουθούμε στο δεξί μας χέρι.

2. Γεφύρι Στο Ρέμα Του Κοραή: Μονότοξο γεφύρι που βρίσκεται μέσα στο Βουργαρέλι στο δρόμο προς Αθαμάνιο. Γεφυρώνει το ομώνυμο ρέμα του ποταμού Καλεντίνη, παραπόταμου του Αράχθου.

3. Γεφύρι στη θέση Μεγάλη Βρύση: Μονότοξο γεφύρι που βρίσκεται στην ομώνυμη τοποθεσία έξω από το χωριό Βουργαρέλι , πηγαίνοντας προς Αθαμάνιο. Γεφυρώνει τον Καλεντίνη παραπόταμο του Αράχθου. Η κατασκευή του πιθανολογείται στα τέλη του 19ου αιώνα.

Η Κόκκινη Εκκλησία

Σε απόσταση 4 περίπου χλμ. έξω από το χωριό βρίσκεται η Κόκκινη Εκκλησία ή Παναγία Βελλάς και είναι ένα από τα σημαντικότερα μνημεία που δημιούργησε κατά τον 13ο αιώνα στην Ήπειρο η ένδοξη δυναστεία των Κομνηνοδουκάδων.

Βρίσκεται στον οικισμό Παλαιοχώρι, 4 χιλ. νότια του Βουργαρελίου. Χτίστηκε το 1281, είναι δηλ. προγενέστερη της Παρηγορίτισσας Άρτας, με δαπάνη του Θεοδώρου Τσιμισκή, πρωτοστράτορα (υψηλό στρατιωτικό αξίωμα της Βυζαντινής Αυλής κατά τη βασιλεία των Κομνηνών και Παλαιολόγων). Η ονομασία Κόκκινη Εκκλησιά οφείλεται προφανώς στο ζωηρό κόκκινο χρώμα των πλίνθων, από τις οποίες αποτελείται η τοιχοποιία του ναού. Από παράδοση λέγεται και «βασιλομονάστηρο», πιθανόν διότι αποτέλεσε κάποτε το καθολικό (κυρίως ναό) βασιλικής μονής που όταν εγκαταλείφθηκε , έγινε μετόχι στη μονή Βελλάς , απ’ όπου και το όνομα.

Για την ιδιαίτερη σημαντικότητα που έχει ο Ναός, έχει χαρακτηριστεί Ιστορικό διατηρητέο Μνημείο.

Το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου

Σίγουρα την επίσκεψή σας αξίζει και η Μονή του Αγίου Γεωργίου, λίγο έξω από το χωριό. Η Μονή θεμελιώθηκε το 1690 περίπου και ανιστορήθηκε το 1714, σύμφωνα με επιγραφή που βρίσκεται στον τοίχο μεταξύ πρόναου και καθολικού. Τα σημερινά κελιά είναι μεταγενέστερες κατασκευές. Στα μέσα του 19ου αιώνα το μοναστήρι βρισκόταν σε μεγάλη ακμή και η φιλανθρωπική του δράση σημαντική , αφού όπως αναφέρεται σε πηγές, επιχορηγούσε με μεγάλα ποσά τα σχολεία της περιοχής και βοηθούσε φτωχές οικογένειες.

Η μονή του Αγ. Γεωργίου, έπαιξε σημαντικό ρόλο, καθώς εκεί προετοιμάστηκε η εξέγερση της περιοχής το 1821 και το μοναστήρι χαρακτηρίστηκε ως η Αγία Λαύρα της Ηπείρου. Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας λειτούργησε σαν καταφύγιο για τους αρματολούς και κλέφτες των Τζουμέρκων, αλλά και κάλυψε τις θρησκευτικές ανάγκες των κατοίκων , όταν οι Γερμανοί έκαψαν τον Αγ. Νικόλαο. Σήμερα, εξακολουθεί να παραμένει ένα ευλαβικό προσκύνημα και καταφυγή των Βουργαρελιωτών, όπου κι αν βρίσκονται.

Το 1957 κρίθηκε διατηρητέο ιστορικό μνημείο.

<p>The post Βουργαρέλι – Αντικρύζοντας το μεγαλείο της φυσικής ομορφιάς first appeared on Epirus Explorer.</p>

Σχετικά με το χωριό

Το Ματσούκι στα 1100 μ. υψόμετρο ανήκει διοικητικά στα Ιωάννινα και απέχει 85 χλμ. από αυτά. Η πρόσβαση στο Ματσούκι από το χωριό Χριστοί γίνεται μέσα σε ένα εκπληκτικό τοπίο. Πλησιάζοντας προς στο χωριό θα περάσετε την άγρια χαράδρα διασχίζοντας την μακριά στρατιωτική γέφυρα τύπου Βailey μήκους 51μέτρων. Μέχρι πριν κάποια χρόνια η γεφύρωση της χαράδρας με πλάτος στο μικρότερο σημείο της 48 μ. και βάθος 44 μ. ήταν αδύνατη με αποτέλεσμα την απομόνωση και ερήμωση του χωριού.

Τον χειμώνα του 1981 ο στρατός τοποθέτησε πεζογέφυρα τύπου Bailey και στη συνέχεια τον Αύγουστο του 1985 ανοίχτηκε ο δρόμος μέχρι το χωριό και τοποθετήθηκε η γέφυρα που υπάρχει σήμερα, ενώ λίγες δεκάδες μέτρα υπάρχει και μία δεύτερη τσιμεντένια.

Είναι άγνωστο το πότε δημιουργήθηκε ο αρχικός οικισμός. Η τοπική παράδοση λέει ότι το όνομα του χωριού Ματσούκι οφείλεται στους κατοίκους του που σκότωσαν έναν φοβερό δράκο με ένα ξύλο (ματσούκι) ή σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή αντιμετώπισαν και χτύπησαν τον εχθρό με ματσούκια. Ο ερευνητής Δημήτρης Καλούσιος σχολιάζει ότι οι ιστορίες με τα ματσούκια φανερώνουν το «τραχύ των κατοίκων».

Οι ασχολίες των κατοίκων

Σύμφωνα με τον Άγγελο Σινάνη, από παλιά το Ματσούκι ήταν γνωστό για τους ραφτάδες και τις περίφημες κάπες που κατασκεύαζαν εκεί. Επίσης, κύρια ασχολία τους ήταν η γεωργία και σημάδια των καλλιεργημένων εκτάσεων φαίνονται μέχρι σήμερα με την διαμόρφωση των απότομων κλίσεων του εδάφους, τις αναβαθμίδες (προστατευτικοί «τοίχοι» – ξερολιθιές), που συγκρατούσαν τα χώματα.

Σήμερα, σε αντίθεση μα τα άλλα δύο χωριά Συρράκο – Καλαρρύτες που έχουν ερημώσει, το Ματσούκι έχει αρκετούς μόνιμους κατοίκους που ασχολούνται με την κτηνοτροφία. Το καλοκαίρι στα γύρω βουνά βόσκουν κάπου 12.000 αιγοπρόβατα και 800 βοοειδή. Παράλληλα, έχουν αναπτύξει την τυροκομία και το εμπόριο.

Η αρχιτεκτονική

Η παραδοσιακή αρχιτεκτονική δεν υπάρχει όπως στα άλλα δύο χωριά Συρράκο-Καλαρρύτες και οι τσίγκινες στέγες των σπιτιών (λύση στην οποία  συνετέλεσε και η δωρεάν διανομή του τσίγκου απο το κράτος μετά τον Β.Π.Π. , σαν οικονομική ενίσχυση στα χωριά που είχαν υποστεί καταστροφές από τις δυνάμεις κατοχής) ξενίζει τον επισκέπτη.

Υπάρχουν βέβαια κάποια πετρόχτιστα σπίτια, το πολύ όμορφο σχολείο, ο συντηρημένος νερόμυλος και τα παραδοσιακά καφενεία. Σίγουρα όμως η απίστευτη ομορφιά λόγω της καταπληκτικής γεωγραφικής θέσης αντισταθμίζει με το παραπάνω την δυσαρμονία αυτή και σαν επισφράγισμα έρχεται η φιλοξενία και καλή διάθεση των κατοίκων. Άλλωστε το Ματσούκι ήταν από τα τελευταία ορεινά χωριά που ηλεκτροδοτήθηκε πολύ αργά (Απρίλιος 1984).

Τι να δείτε στο Ματσούκι

Στο χωριό βλέπει κανείς τα παλιά καλντερίμια (λιθόστρωτοι δρόμοι με ακατέργαστη πέτρα), έργο των Πραμαντιωτών μαστόρων. Πολύ όμορφη είναι επίσης η μεγάλη πλατεία με την εντυπωσιακή θέα και ο πρόσφατα συντηρημένος νερόμυλος με την ντριστέλα (νεροτριβή), ο οποίος έχει χαρακτηρισθεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο (1992).

Δίπλα από το παλιό ιστορικό σχολείο όπου φιλοξενείται η πολύ ενδιαφέρουσα συλλογή του μοναστηριού της Βύλιζας, είναι κτισμένη η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Είναι καινούρια, τρίκλιτη βασιλική με ωραίο ξυλόγλυπτο τέμπλο.

Περιφερειακά υπάρχουν πέντε ξωκλήσια με πιο εντυπωσιακό αυτό του Αγίου Αθανασίου γαντζωμένο στο χείλος του γκρεμού.

Βέβαια χωρίς αμφιβολία ο καταρράκτης του Ματσουκίου είναι από τα πλέον εντυπωσιακά σημεία του χωριού. Μέσα στις πλαγιές και χαράδρες που σχηματίζουν ο Καταρραχιάς (2280μ.) και τα Κριθάρια (2200μ.) δημιουργούνται ρέματα που κατεβαίνουν από τα βουνά.

Δύο από αυτά, ο Μαυριάς και η Γκούρα, διασχίζουν το χωριό, λίγο πιο κάτω ενώνονται με το Κόκκινο Ποτάμι. Μαζί, χύνονται στο Ματσουκιώτικο Ρέμα (ή χαράδρα του Σταφυλά), το οποίο κατεβαίνει από την Κακαρδίτσα, διασχίζει το ομώνυμο φαράγγι του, και λίγο πιο κάτω δέχεται τα νερά του Καρλίμπου και ακολούθως χύνεται στον Καλλαρύτικο ποταμό στο σημείο που χύνεται και το Μελισσουριώτικο Ρέμα.

Εκτός από τη Μονή Βύλιζας το χωριό προσφέρεται και για άλλες ωραίες διαδρομές, είτε με 4Χ4 είτε πεζοπορικές. Μέσω σηματοδοτημένων μονοπατιών μπορεί κανείς να φθάσει μέχρι την Κακαρδίτσα (2429μ.) περνώντας το οροπέδιο Χελιμόδι ή να ανέβει στην κορυφή του Καταρραχιά (2280μ.).

Άλλες διαδρομές: Ματσούκι – Βύλιζα – Καλαρρύτες (με σήμανση, διάρκεια 2 ώρες) και Ματσούκι – Κορυφή Στρογγούλα (υψομ. 2429μ. χωρίς σήμανση, διάρκεια 4 ώρες).

<p>The post Ματσούκι – Μέσα σε ένα εκθαμβωτικό τοπίο first appeared on Epirus Explorer.</p>

Το Καπέσοβο έχει λίγους κατοίκους και ξεχωρίζει για την υπέροχη ηπειρώτικη αρχιτεκτονική του.

Σχετικά με το χωριό

Μπορεί να δει κανείς τα αρχοντικά μεταξύ των οποίων και η Πασχάλειος Σχολή με τα σπάνια βιβλία και το λαογραφικό της μουσείο (στα εκθέματα υπάρχει και ένα από τα ελάχιστα (τρία ή κατ΄άλλους τέσσερα) αυθεντικά αντίτυπα της Xάρτας του Pήγα Bελεστινλή).

Σύμφωνα με τη σελίδα “Τα χωριά της Ελλάδας“, έξω από το χωριό έχουν ανακαλυφθεί ίχνη αρχαίου τείχους, πράγμα που μαρτυρεί την ιστορία του. Στο κέντρο του χωριού υπάρχει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μνημεία του Ζαγοριού. Είναι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, του 1793, με μοναδικές τοιχογραφίες στο εσωτερικό της φτιαγμένες από τους περίφημους Καπεσοβίτες ζωγράφους και με σαφείς δυτικές επιρροές. Οι καλλιτέχνες αυτοί ζωγράφισαν πάμπολλους ναούς ή φορητές εικόνες και χρύσωσαν πολλά τέμπλα στη Βόρεια Ελλάδα. Ήταν επαγγελματίες ζωγράφοι με μόρφωση και απόλυτο καταμερισμό εργασιών.

Τρεις καλλιτεχνικές οικογένειες έδρασαν έως τις αρχές του 19ου αιώνα όταν εμφανίστηκε το επώνυμο Μπογάς για τους Καπεσοβίτες ζωγράφους, από τις μπογιές που χρησιμοποιούσαν. Σε επίπεδο αξίας είναι αν όχι καλύτεροι, σίγουρα εφάμιλλοι με τους διάσημους Χιονιαδίτες.

Το Καπέσοβο αποτέλεσε την έδρα της Επιστασίας Ζαγορίου μέχρι τον ερχομό του Αλή Πασά. Είναι πατρίδα του Αλέξη Νούτσου (Γενικός Προεστός Ζαγορίου και Ιωαννίνων, σύμβουλος του Αλή Πασά και μέλος της Φιλικής Εταιρείας), του Ιωαννούτσου Καραμεσίνη (προεστός του Ζαγορίου και είχε δύναμη και επιρροή σε Τούρκους και χριστιανούς).

Τι να δείτε

Το χωριό βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το φαράγγι του Βίκου, όπου από ορισμένα σημεία του χωριού η θέα προς αυτό είναι πανοραμική.

Αξιοσημείωτο είναι και το πετρόκτιστο μονοπάτι που συνδέει το Καπέσοβο με το γειτονικό Βραδέτο (σκάλα Βραδέτου).

Οι κάτοικοι ασχολούνται με την παραγωγή παραδοσιακών προϊόντων όπως μέλι, γαλακτοκομικά προϊόντα, παράγωγα του σταφυλιού όπως μουστοκούλουρα, ζμπέκι (καρύδι στο σκοινί με μουσταλευριά), λικέρ, γλυκά κουταλιού, τραχανά, μπαχαρικά κ.ά.

Τα τελευταία χρόνια αρκετοί κάτοικοι ασχολούνται με τον τουρισμό και έχουν δημιουργηθεί αρκετές παραδοσιακές μονάδες καταλυμάτων καθώς και καταστήματα σίτισης.

Το Καπέσοβο είναι ένα πανέμορφο και παραδοσιακό χωριό που μπορεί να αποτελέσει τη βάση για τις εξορμήσεις σας στην περιοχή των Ζαγοροχωρίων.

<p>The post Καπέσοβο – Υπέροχη Ηπειρώτικη αρχιτεκτονική first appeared on Epirus Explorer.</p>

Η Δροσοπηγή

Το πέτρινο γεφύρι της Δροσοπηγής

Η Εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στη Δροσοπηγή

Ο Σαραντάπορος

Το πετρόχτιστο σχολείο

Η θέα από το χωριό

Σύντομες Ιστορικές Πληροφορίες

Η Δροσοπηγή είναι από τα χωριά που ανήκουν στα Μαστοροχώρια της Ηπείρου και από τα καλύτερα διατηρημένα. Τα πέτρινα σπίτια με τις πλακοστρωμένες στέγες ή τις κεραμοσκεπές, τα καλντερίμια, η πλατεία μία από τις ομορφότερες πλατείες των Μαστοροχωρίων, η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής (1930) και το πετρόχτιστο σχολείο (1927) αποτελούν δείγματα της ντόπιας αρχιτεκτονικής.

Οι κάτοικοι ήταν κτίστες αλλά επίσης διακρίθηκαν στην αμπελοκαλλιέργεια και στην τέχνη του βαρελά. Μαστόροι από το Κάντσικο δούλεψαν σε όλη την ελληνική επικράτεια και στο εξωτερικό (Περσία, Σουδάν, Αμερική).

Στο κέντρο της πλατείας υπάρχει ένας τεράστιος πλάτανος με 6 μέτρα περίμετρο ο οποίος κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου δέχτηκε μια οβίδα αλλά τελικά επιβίωσε και στέκει μέχρι σήμερα.

Τι να δείτε

Σε μικρή απόσταση απο την πλατεία πανέμορφη και επιβλητική στέκει η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής (πολιούχου του χωριού ) που κτίστηκε από Καντσιώτες μαστόρους το 1930.

Στην Δροσοπηγή επίσης μπορούμε να θαυμάσουμε το πέτρινο γεφύρι της Δροσοπηγής που είναι γνωστό περισσότερο ως “Καντσιώτικο γεφύρι” απο το όνομα Κάντσικο (παλιά ονομασία του χωριού). Πρόκειται για το μοναδικό σωζόμενο πέτρινο γεφύρι στον κυρίως Σαραντάπορο και αποτελεί “σήμα κατατεθέν“. Μάλιστα, είναι είναι ένα από τα λίγα γεφύρια της Ηπείρου που είναι θεμελιωμένο στα μέσα του 18ου αιώνα, για την ακρίβεια το 1717, όπως δείχνει ανάγλυφη επιγραφή σε εντοιχισμένη πλάκα.

Είναι κτισμένο επάνω σε χαρακτηριστικό βράχο, από τις δυο πλευρές του οποίου ξεκινούν οι δυο μεγάλες καμάρες του προς τις απέναντι όχθες του ποταμού. Πάνω από το βράχο υπάρχει μια ακόμα μικρότερη καμάρα για να διέρχονται τα νερά του ποταμού σε περιόδους υψηλής στάθμης. Σήμερα βλέπουμε ένα σύμπλεγμα από δυο γεφύρια το ένα δίπλα στο άλλο, με δύο διαφορετικά υλικά. Το πανέμορφο παλιό πέτρινο γεφύρι μας απέχει μια ανάσα από το νεότερο σιδερένιο.

Το όνομα του πρωτομάστορα της κατασκευής του γεφυριού είναι άγνωστο, αλλά υπάρχουν πολλά στοιχεία, που δείχνουν ότι είναι και αυτό δημιούργημα Καντσιώτικων χεριών. Άγνωστο επίσης είναι και το όνομα του χορηγού για την αντιμετώπιση των εξόδων κατασκευής του. Φαίνεται, όμως, να έχει ισχυρή ιστορική βάση ο μύθος, ότι τα χρήματα τα διέθεσε η σύζυγος ενός Μπέη ( αξιωματούχου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) της περιοχής.

Πρόκειται για το μοναδικό σωζόμενο πέτρινο γεφύρι στον κυρίως Σαραντάπορο.

<p>The post Δροσοπηγή (Κάντσικο) – Το χωριό της πέτρας first appeared on Epirus Explorer.</p>

Ακολουθώντας το σηματοδοτημένο μονοπάτι από την πλατεία του χωριού φτάνετε έπειτα από 30 λεπτά εύκολης διαδρομής στους εντυπωσιακούς καταρράκτες. Η πορεία 1050 μ. είναι εύκολη σε ένα καλά διατηρημένο και προσεγμένο μονοπάτι και μέσα σε ένα υπέροχο τοπίο. Στο δρόμο περνάτε το γεφύρι Γεφύρι του Πέτσου (Πούντε αλ Πέτσου) δωρεά του γηγενή ευεργέτη Αντώνη Πέτσου. Στη συνέχεια συναντάτε το ξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου. Μια στάση για να απολαύσετε τη θέα και συνεχίζετε για τους καταρράκτες.

Ένα σύμπλεγμα τριών καταρρακτών στην κοίτη του Κρυοπόταμου, με τον μεγαλύτερο να έχει ύψος 25 περίπου μέτρα, που σχηματίζουν 2 μεγάλες καταπράσινες βάθρες και μία μικρότερη, κυριολεκτικά μέσα σε παρθένο δάσος. Ο χώρος είναι διαμορφωμένος και τα καλοκαίρια οι βουτιές είναι απόλαυση.

Τέλος, η τοπική κοινότητα έχει μεριμνήσει και κατασκευάσει πέτρινα παγκάκια ενώ έχει διαμορφώσει το μέρος ώστε να μπορείς να καθίσεις και να α

<p>The post Οι Καταρράκτες Μπάλτα Ντι Στρίγκα first appeared on Epirus Explorer.</p>