Σύμφωνα με το μύθο ένας δράκος που κατοικούσε σε αυτήν ερχόταν σε διαρκή διαμάχη με το δράκο που κατοικούσε στη λίμνη του Σμόλικα.

Λέγεται ότι ο Αλή Πασάς προσπάθησε να ανέβει στη λίμνη, αλλά μια καλοκαιρινή καταιγίδα ματαίωσε το σχέδιό του.

Σύμφωνα με έρευνες το βάθος της λίμνης δεν ξεπερνά τα 5 μέτρα. Στα νερά της ζει ο αλπικός Τρίτωνας, ένα σπάνιο είδος αμφίβιου που προστατεύεται από την ελληνική και την ευρωπαϊκή νομοθεσία. 

Η διαδρομή για το καταφύγιο ακολουθεί ένα καλοσχηματισμένο μονοπάτι και περνά από τις βρύσες Αβραγώνια, Αντάλκη, Τράφο και Κρούνα.

Συνήθως οι τρεις πρώτες έχουν νερό και τα κιόσκια βοηθούν για ολιγόλεπτη στάση και ξεκούραση. Στη διαδρομή έχετε δεξιά τις εντυπωσιακές ορθοπλαγιές των Πύργων του Παπίγκου (ή της Αστράκας). Σε τρεις ώρες περίπου βρίσκεστε στο καταφύγιο. 

Το καταφύγιο βρίσκεται στη θέση Ραδόβολη στον αυχένα που σχηματίζεται μεταξύ της κορυφής της Αστράκας και του Λάπατου και πάνω από το οροπέδιο των λιμνών σε υψόμετρο 1950 μέτρων.

Παρέχει τη δυνατότητα φιλοξενίας 52 ατόμων, ανήκει στην Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας – Αναρρίχησης (Ε.Ο.Ο.Α.) και κατασκευάστηκε με πρωτοβουλία του Ε.Ο.Σ. Ιωαννίνων και της ορειβατικής ομάδας Παπίγκου, το 1966. Αποτελεί ορμητήριο για όλες τις ορειβατικές και αναρριχητικές διαδρομές προς της κορυφές της Τύμφης. Από την άνοιξη του 2004 άρχισε να λειτουργεί και η δεύτερη πτέρυγα του καταφυγίου.

Τους καλοκαιρινούς μήνες το καταφύγιο λειτουργεί καθημερινά και προσφέρεται φαγητό, ενώ το χειμώνα κατόπιν συνεννόησης με τον υπεύθυνο.

Πληροφορίες στο τηλέφωνο: 6973 223100 (υπεύθυνος καταφυγίου Γεώργιος Ροκάς) και https://www.astrakarefuge.com/el/

Από εκεί χρειάζεστε 1 ώρα και 30  περίπου λεπτά για τη Δρακόλιμνη.

Από το καταφύγιο κατηφορίζετε το μονοπάτι, περνάτε τη «Λάκκα Τσουμάνη» με την εποχική λίμνη (1750 μέτρα).

Στην ίδια λάκκα υπάρχουν πολλές πηγές και άλλες μικρότερες εποχικές λίμνες. Συνεχίζετε με ανηφορική κατεύθυνση και σε 1 ώρα και 15 λ. βρίσκεστε στη Δρακόλιμνη. 

Ανεξάρτητα με την εποχή που επισκέπτεται κάποιος την περιοχή, η φύση προσφέρει εικόνες εκπληκτικές.

Η ματιά αγκαλιάζει την απεραντοσύνη του τοπίου, σταματάει στις δύο κορφές της Γκαμήλας (τα τσεκούρια), συνεχίζει στις κορυφογραμμές του Πλόσκου, αιχμαλωτίζεται στον όγκο της Αστράκας, διατρέχει τα αλπικά λιβάδια της Τύμφης και τέλος γαληνεύει στην ηρεμία της λίμνης. 

Στα βόρεια το τοπίο είναι ακόμη πιο άγριο με απότομες πλαγιές και χαράδρες που καταλήγουν στον ποταμό Αώο. Η θέα φτάνει μέχρι τα χωριά της Λάκκας του Αώου και τις κορυφές του Σμόλικα. 

View this post on Instagram

A post shared by Myrto | Nature & Outdoors (@aretimyrto)

<p>The post Δρακόλιμνη Τύμφης – Μια υπέροχη διαδρομή στον ορεινό κόσμο της Ηπείρου first appeared on Epirus Explorer.</p>

Η διαδρομή είναι κυκλική και η πεζοπορία ξεκινάει από το δρόμο έξω από το Συρράκο κοντά στο ξωκκλήσι του Αγίου Γεωργίου και περνώντας από τους Καλαρρύτες καταλήγει στο Συρράκο, διασχίζοντας δυο διαφορετικά μονοπάτια.

Το πρώτο μονοπάτι περνάει  μέσα στο δάσος της Μπάτζας που φτάνει στη γέφυρα της Κουιάσας που γεφυρώνει τον Καλαρρύτικο ποταμό. Φτάνοντας στη γέφυρα ένα μονοπάτι αριστερά οδηγεί στον καταρράκτη της Κουιάσας  και  τον παλιό νερόμυλο ο οποίος είναι ανακαινισμένος και λειτουργεί τους καλοκαιρινούς μήνες. Η τοποθεσία στο σημείο αυτό είναι από τις ωραιότερες της περιοχής. Οι βάθρες που σχηματίζονται κοντά στον  καταρράκτη είναι ιδανικές για όσους αντέχουν τα παγωμένα νερά – και δεν είναι λίγοι αυτοί. Είμαστε στο φαράγγι του Καλαρρύτικου και τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν την ομορφιά της φύσης.

Από κει επιστροφή στο γεφύρι της Κουιάσας και  συνέχεια μέχρι την αρχή του δεύτερου μονοπατιού της «Κουιάσα – Πουλιάνα» για τους Καλαρρύτες. Η κατηφόρα της προηγούμενης διαδρομής είναι πλέον ανηφόρα, αλλά μας αποζημιώνει η εκπληκτική θέα των κορυφών: Κακαρδίτσα, Καταφύγι, Γερακοβούνι. 

Το μονοπάτι φτάνει κάτω από την πλατεία των Καλαρρυτών. Στάση στους Καλαρρύτες,  αυτό το πανέμορφο χωριό τόσο από την τοποθεσία του, όσο και από την αρχιτεκτονική του. 

Συνεχίζουμε για το δεύτερο τμήμα της διαδρομής.  Διασχίζοντας το χωριό φτάνουμε στην άκρη και παίρνουμε το μονοπάτι που οδηγεί στο Συρράκο. Κατεβαίνουμε στο φαράγγι του Χρούσια ή Σταυραετού, άλλο ένα εντυπωσιακό σκηνικό. Το μονοπάτι είναι ασφαλές γιατί στα επικίνδυνα σημεία υπάρχουν προστατευτικές μπάρες. Κάποιες δυσκολίες στα πολύ απότομα σημεία αλλά τα ξεπερνάμε γιατί οι μπάρες βοηθούν πολύ. 

Προχωράμε με θέα την απέναντι πλαγιά και σε λίγο αντικρύζουμε το Συρράκο με τα σπίτια του να μοιάζουν κυριολεκτικά κρεμασμένα στη χαράδρα. Συνεχίζουμε και ακούμε όλο και πιο καθαρά τη βουή του ποταμού που σημαίνει ότι φτάνουμε στην κοίτη.  Μια στάση για να δούμε από ψηλά το μοναδικό ανακαινισμένο νερόμυλο. 

Φτάνοντας  στην κοίτη ένα μικρό γεφυράκι μεταλλικό βοηθάει στο πέρασμα του ποταμού. Παλιά το ποτάμι γεφυρωνόταν από ένα παλιό πέτρινο μονόξο γεφύρι γνωστό σαν το γεφύρι του  Χρούσια, το οποίο γκρεμίστηκε σε μία κατεβασιά του ποταμού.  Ήταν το πρώτο από τα πετρογέφυρα που χτίστηκαν για να διευκολύνει τη διάβαση ενός πολύ δύσκολου μονοπατιού που ανέβαινε στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, περνούσε τον Μπάρο και κατέβαινε στην περιοχή του Ασπροποτάμου στη Θεσσαλία  (ΓΕΦΥΡΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ,ΣΠΥΡΟΣ Ι. ΜΑΝΤΑΣ, Τόμος Β΄σελ.359).

Στη συνέχεια αρχίζει η ανηφόρα για το Συρράκο, Αφήνουμε τη δροσιά του νερού και απολαμβάνουμε τη θέα από την πλευρά αυτή.  Το φαράγγι σε όλη του την αγριάδα και ταυτόχρονα το μεγαλείο. Φτάνοντας στο παλιό βαγόνι που  χρησιμοποιούνταν για τη μεταφορά εμπορευμάτων προς και από τους νερόμυλους, έχουμε φτάσει στην άκρη του Συρράκου. 

Το Συρράκο  είναι ένα πραγματικό στολίδι των Τζουμέρκων με την ατόφια παραδοσιακή αρχιτεκτονική του. Η πατρίδα του Κώστα  Κρυστάλλη  του άτυχου ποιητή που πρόλαβε όμως στο σύντομο διάστημα της ζωής να υμνήσει την ομορφιά των βουνών . Η διαδρομή μέσα στο χωριό , τα δύο πέτρινα  γεφύρια  με το καλντερίμι ανάμεσά τους   το Πούντεα Νουάουα (γεφύρι καινούργιο)  και το Πούντεα Νικ (μικρό γεφύρι) και η βρύση Φαντανίτσα  μας δίνουν μια τελευταία εικόνα μιας υπέροχης μέρας.

Μια τελευταία ματιά, μια τελευταία φωτογραφία του Συρράκου και μια υπόσχεση να μην χάσουμε τα φθινοπωρινά χρώματα των Τζουμέρκων.

<p>The post Εξερευνώντας τα Τζουμέρκα: Μια κυκλική διαδρομή από το Συρράκο στους Καλαρρύτες first appeared on Epirus Explorer.</p>

Ξεκινώντας το ταξίδι μας από την Άρτα προς την Κορωνησία, σε απόσταση περίπου 16 χιλιομέτρων, ανακαλύπτουμε έναν μοναδικό τόπο ανάμεσα στις λιμνοθάλασσες της Λογαρούς και της Τσουκαλούς.

Λίγο πιο κάτω βρίσκεται το ερευνητικό κέντρο του Αμβρακικού κόλπου και μια προβλήτα με έναν φάρο, σηματοδοτώντας το λιμάνι της Σαλαώρας, το οποίο κάποτε ήταν το σημαντικότερο λιμάνι της Ηπείρου.

Η Ιστορική σημασία της Σαλαώρας

Σαλαώρα: Από εμπορικό κέντρο σε γραφικό λιμάνι

Η Σαλαώρα, για περίπου 8 αιώνες, διατηρούσε έναν διπλό ρόλο: λιμάνι και διαμετακομιστικό κέντρο. Μετά τον 13ο αιώνα, έγινε το κεντρικό λιμάνι της Άρτας, διατηρώντας τη σημασία του μέχρι το 1881.

Για το τοπωνύμιο της περιοχής, σύμφωνα με τον Φώτη Βράκα, υπάρχουν κάποιες εκδοχές. Όλες όμως οδηγούν στην λέξη αλάτι που προέρχονταν από τις γειτονικές αλυκές και σχετίζονται με τη σύνθετη λέξη Αλαταγοτά, Σαλογορά, Αλατοχώρα. Από το μεσαίωνα και μετά η «Σαλαγορά» ήταν το κέντρο του εμπορίου του αλατιού.

Η Σαλαώρα ξεχωρίζει για τον ρόλο της στην ιστορία της Ηπείρου, ιδιαίτερα στην περίοδο του Αλή Πασά, όπου είχε οικονομική σημασία για το κράτος. Η περιοχή παρέμεινε σημαντικό λιμάνι μέχρι το 1912, οπότε και άρχισε η παρακμή της λόγω της ανάπτυξης άλλων λιμένων στην περιοχή, όπως το λιμάνι της Κόπραινας για την Άρτα και το λιμάνι της Πρέβεζας.

Κορωνησία: Το κρυμμένο διαμάντι του Αμβρακικού κόλπου

Η Κορωνησία, γνωστή επίσης ως Κορακονησία ή Κυρονησία, αποτελεί ένα μαγευτικό σύμπλεγμα νησιών, κρυμμένο μέσα στην αγκαλιά του Αμβρακικού κόλπου. Bρίσκεται σε απόσταση μόλις 25 χιλιομέτρων από την πόλη της Άρτας, προσφέροντας μια απόδραση στη φύση και στην ηρεμία.

Ακολουθώντας μια εντυπωσιακή διαδρομή από τη Σαλαώρα περνάμε μια λωρίδα γης μέσα στο νερό. Η διαδρομή αυτή ξεδιπλώνει μοναδικές θέες: από τη μία πλευρά, το βλέμμα μας αγκαλιάζει την Βόνιτσα και τα επιβλητικά βουνά της Αιτωλοακαρνανίας, ενώ από την άλλη, απλώνεται ο επιβλητικός Αμβρακικός κόλπος.

Σε ένα από τα νησάκια είναι το ψαροχώρι με το όνομα Πέρα Νησί ή Κορωνησία. Οι κάτοικοι έχουν κύριες ασχολίες την αλιεία και τον τουρισμό. Το ψαροχώρι έχει αναπτυχθεί τουριστικά τόσο για την ομορφιά και τη γραφικότητά του όσο και για το φρέσκο ψάρι.

Ένα από τα σημαντικά, μεσοβυζαντινά (τέλη 10ου αιώνα) μνημεία της περιοχής της Άρτας είναι και ο ναός της Γεννήσεως της Παναγίας, γνωστός και ως Παναγία της Κορωνησίας που γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου. 

Επίσης η «κούλια», οχυρό της εποχής του Αλή Πασά, που κατά καιρούς φιλοξενεί διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις.

<p>The post Στην Κορωνησία και τη Σαλαώρα: Ένα Ταξίδι στην καρδιά του Αμβρακικού κόλπου first appeared on Epirus Explorer.</p>

Τα Τζουμέρκα είναι ένας κρυμμένος θησαυρός της Ελλάδας, ένας παράδεισος για τους λάτρεις της φύσης και της παραδοσιακής ζωής. Ανακαλύψτε μαζί μας αυτήν την εκπληκτική περιοχή κατά τη διάρκεια μίας πενταήμερης εξερεύνησης.

Στο πρώτο μέρος του ταξιδιού μας στα Τζουμέρκα, ξεκινάμε με τις πρώτες μας επισκέψεις σε μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα χωριά της περιοχής.

Μέρα 1η: Στο γεφύρι της Πλάκας και τη Μονή Μουχουστίου

Η περιπέτεια μας στα Τζουμέρκα ξεκινά από το γεφύρι της Πλάκας, ένα από τα διάσημα γεφύρια που κεντρίζουν το ενδιαφέρον όχι μόνο για την ιστορία του, αλλά και για την εντυπωσιακή του αρχιτεκτονική. Γεφυρώνει τον Άραχθο, ένα από τα πιο ορμητικά ποτάμια της Ηπείρου, και αποτελεί το τρίτο μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι στην Ευρώπη. Περπατώντας εδώ, θα νιώσετε την αίσθηση της ιστορίας και της μοναδικής αρχιτεκτονικής.

Αν έχετε χρόνο μπορείτε να απολαύσετε ένα ποτήρι φρέσκο χυμό στο “παλιό τελωνείο” που βρίσκεται δίπλα στο γεφύρι.

Στη συνέχεια, κάναμε μια σύντομη στάση στη Μονή Μουχουστίου Πλάκας. Βρίσκεται ανάμεσα στο γεφύρι της Πλάκας και το χωριό Ραφταναίοι και προσφέρει μια μοναδική θέα στον Άραχθο και σίγουρα αξίζει την επίσκεψή σας. Το μοναστήρι ανήκει γεωγραφικά και στους δύο νομούς Γιάννενα και Άρτα, αλλά εκκλησιαστικά υπάγεται στην Άρτα. Ήταν ενεργό και ακμαίο ως τις αρχές του αιώνα, Στο γύρω χώρο γινόταν τα παλιά χρόνια “μουχούστι”, δηλαδή ζωοπανήγυρη, γεγονός που εξηγεί και την προσωνυμία του. Ο ναός τιμάται στη Γέννηση της Θεοτόκου στις 8 Σεπτεμβρίου.

Από την Μονή Μουχουστίου, κατευθυνθήκαμε προς το χωριό Άγναντα, ένα από τα μεγαλύτερα στα Τζουμέρκα. Εδώ, ο πληθυσμός αριθμεί 283 κατοίκους, και το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 650 μέτρων.

Τα Άγναντα είναι γνωστά για τις πολλές πηγές τους, που προσφέρουν δροσιά στους κατοίκους, καθώς και για την πλούσια βλάστηση που τα περιβάλλει.

Επόμενος προορισμός μας ήταν το σπήλαιο της Ανεμότρυπας, που βρίσκεται τρία χιλιόμετρα από τα Πράμαντα, σε υψόμετρο 900 μέτρων. Εκεί, ο επισκέπτης θα αντικρίσει μοναδικά σμιλευμένους χρωματιστούς σταλαγμίτες και τρεις λιμνούλες με χρώματα που αντικατοπτρίζουν το γκρι, τον ορείχαλκο και το άσπρο. Το σπήλαιο δημιουργήθηκε με την πάροδο των χρόνων και μοιάζει με ένα μαγευτικό χώρο γεμάτο φανταστικά πρόσωπα και αρχιτεκτονικά αριστουργήματα.

Διαβάστε το αφιέρωμά μας για το χωριό των Πραμάντων στα Τζουμέρκα εδώ.

Μετά την επίσκεψη στο σπήλαιο, κάναμε μια σύντομη στάση στα Πράμαντα για φαγητό. Στη συνέχεια, κατευθυνθήκαμε προς τους Μελισσουργούς και το κατάλυμά μας το Αγκάθι, στο οποίο διανυκτερεύσαμε για δύο βράδια. 

Μέρα 2η: Ανακαλύπτοντας τον καταρράκτη του Κεφαλόβρυσου και τα Πράμαντα

Πρωινό με θέα τα βουνά

Ξυπνώντας τη δεύτερη μέρα του ταξιδιού μας, δεν θα μπορούσαμε να ευχηθούμε για καλύτερο πρωινό. Η ηρεμία του βουνού, οι ωραίες μυρωδιές, το πεντανόστιμο πρωινό, η συγκλονιστική θέα ήταν ότι καλύτερο για μια γεμάτη ημέρα εξερευνήσεων στα Τζουμέρκα.

Ο καταρράκτης του Κεφαλόβρυσου: Φυσική ομορφιά στο υψηλότερο σημείο

Η πρώτη μας στάση ήταν ο καταρράκτης του Κεφαλόβρυσου. Αυτός ο καταρράκτης αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά σημεία στα Τζουμέρκα και ξεπηδά από τη βόρεια πλευρά της Στρογγούλας. Με μήκος 350 μέτρα και συνεχή ροή όλες τις εποχές, ο καταρράκτης του Κεφαλόβρυσσου σχηματίζει το ρέμα της Κοφερίτας, το οποίο ενώνεται με το ρέμα των Μελισσουργών. Η διαδρομή για να φτάσετε εκεί είναι εύκολη και σηματοδοτημένη, ξεκινώντας είτε από το Καταφύγιο των Πραμάντων είτε από το Καταφύγιο των Μελισσουργών.

Μετά από περίπου μισή ώρα περπάτημα μέσα σε ένα δάσος από έλατα, φτάνουμε στον καταρράκτη. Αν αφήσετε το βλέμμα σας να περιηγηθεί από δεξιά προς τα αριστερά, θα δείτε το βόρειο τμήμα της Στρογγούλας, το Γερακοβούνι, την κορυφή Αγκάθι, τον Αυχένα του Αυτιού και την εντυπωσιακή Κακαρδίτσα.

Μετά την επίσκεψή μας στον καταρράκτη, επιλέξαμε να πάμε στο Καταφύγιο των Πραμάντων, όπου απολαύσαμε έναν χαλαρωτικό καφέ και τοπικό γλυκό.

Εξερευνώντας τους Μελισσουργούς

Στη συνέχεια, εξερευνήσαμε το χωριό των Μελισσουργών, κάνοντας μια ευχάριστη βόλτα. Πέρα από την παραδοσιακή αρχιτεκτονική, θα σας εντυπωσιάσει η φυσική ομορφιά και η ροή των νερών. Αυτό το ασυναγώνιστο τοπίο, με την πυκνή βλάστηση, εκπέμπει μια αίσθηση γαλήνης που σε κατακλύζει.

Μετά τη βόλτα μας, κάναμε μια ακόμα στάση στο καταφύγιο των Μελισσουργών, όπου απολαύσαμε τον καφέ μας με μια μοναδική θέα και είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε τα γλυκά σκυλάκια-θαμώνες του καταφυγίου.

Διαβάστε το αφιέρωμά μας για το χωριό των Μελισσουργών.

Τα Πράμαντα: Ανακαλύπτοντας το Κεφαλοχώρι στα Τζουμέρκα

Στο τέλος της ημέρας, καταλήξαμε στα Πράμαντα, όπου απολαύσαμε μια χαλαρή βόλτα στο κέντρο του χωριού.

Επισκεφτήκαμε σημαντικά αξιοθέατα όπως τη βρύση του Αράπη, το Μνημείο της Γυναίκας της Πράμαντας, την Εκκλησία της Αγίας Παρασκευής και την όμορφη πλατεία.

Το φινάλε της μέρας μας ήταν στην ταβέρνα “Taverna Cafe Very’s Lampros“, η οποία πρόσφερε υπέροχο φαγητό, άριστη εξυπηρέτηση και πολύ λογικές τιμές.

Μετά από μια γεμάτη μέρα και ένα γεμάτο στομάχι ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε στην βάση μας για να προετοιμαστούμε για την επόμενη μέρα.

Μέρα 3η: Το Συρράκο και άλλες υπέροχες στάσεις στα Τζουμέρκα

Το τρίτο πρωινό μας και μία αξέχαστη στιγμή στην μονή Αγίας Παρασκευής

Το τρίτο μας πρωινό ξεκίνησε με τον ίδιο πεντανόστιμο τρόπο, και αυτή τη φορά με τη φιλική παρέα της Σοφίας, υπεύθυνης του καταλύματος. Δύο ημέρες πλούσιες σε νόστιμα πρωινά, υπέροχη θέα και εξαιρετική παρέα φάνηκαν λίγες. Ωστόσο, η υπόλοιπη ημέρα μας αποζημίωσε πλήρως.

Πριν αποχωρήσουμε από την περιοχή, κάναμε μια γρήγορη στάση στη Μονή Αγίας Παρασκευής Πραμάντων. Πρόκειται για ένα από τα πιο όμορφα και περιποιημένα μοναστήρια στην Ήπειρο, και τα λόγια δεν είναι αρκετά για να περιγράψουν τη γαλήνη που νιώθει κανείς όταν το επισκέπτεται.

Στο δρόμο για το Συρράκο: Μια σειρά από μοναδικές στάσεις

Καταλήγουμε στο Συρράκο, αλλά πριν φτάσουμε εκεί, περνάμε από το χωριό Χριστοί και φτάνουμε στο γεφύρι του Συγκούνα. Είναι ένα μονότοξο πέτρινο γεφύρι που διασχίζει τον Καλαρρύτικο ποταμό. Κτίστηκε το 1908 από τον μεγαλέμπορο Συγκούνα, και αποτελεί ένα εντυπωσιακό κατασκεύασμα, καθώς είναι σκαρφαλωμένο στα βράχια των δύο πλευρών του ποταμού. 

Συνεχίζοντας με κατεύθυνση τους Καλαρρύτες κάνουμε μια στάση στην εκπληκτική Μονή της Κηπίνας.

Αυτή η μικρή μονή είναι χτισμένη εξολοκλήρου στο κοίλωμα ενός βράχου, δημιουργώντας ένα εσωτερικό που θυμίζει θόλο.

View this post on Instagram

A post shared by Areti Myrto | Travel & Nature (@aretimyrto)

Το γεφύρι του Φίλου και οι καταρράκτες της Κουιάσας

Λίγα χιλιόμετρα μετά τη Μονή Κηπίνας  φτάνουμε στη σιδερένια γέφυρα του Καλαρρύτικου. Πριν τη γέφυρα μια πινακίδα μας δείχνει το σημείο που αρχίζει ένα μικρό μονοπάτι για το γεφύρι του Φίλου. Είναι ένα πέτρινο μονότοξο γεφύρι στα 749 μέτρα υψόμετρο, πάνω από τον Καλαρρύτικο ποταμό. Χτισμένο το 1908, διατηρείται σε καλή κατάσταση και είναι ένα από τα σημαντικά ιστορικά σημεία της περιοχής.

Στη συνέχεια περνάμε τη γέφυρα και λίγο παραπάνω κάνουμε μια στάση για να επισκεφθούμε το μονοπάτι που οδηγεί στους καταρράκτες της Κουιάσας με μια εντυπωσιακή φυσική ομορφιά που σίγουρα αξίζει να εξερευνήσετε. Στο μονοπάτι αριστερά μας θα δούμε τη γέφυρα της Κουιάσας και συγκεκριμένα μόνον το διάδρομο διάβασης. Η πυκνή βλάστηση κρύβει ολοκληρωτικά το τόξο του γεφυριού.

Το μονοπάτι οδηγεί στους Καταρράκτες και στον παλιό νερόμυλο, ο οποίος έχει ανακαινιστεί και λειτουργεί σαν καφετέρια και όχι μόνο.

Ένα μέρος που οι ήχοι της φύσης είναι η πιο όμορφη μουσική.

Αποφασίζουμε να αφήσουμε τους Καλαρρύτες για την επόμενη μέρα και καταλήγουμε στο Συρράκο. Η διαμονή μας γίνεται στον ξενώνα Γκούρα, όπου λειτουργεί επίσης μια εξαιρετική ταβέρνα. Το δωμάτιο μας είναι πολύ καθαρό και άνετο. Όσον αφορά την ταβέρνα, όλα τα πιάτα που δοκιμάσαμε ήταν πεντανόστιμα και οι μερίδες γενναιόδωρες, με πολύ λογικές τιμές. Αλλά το καλύτερο απ’ όλα ήταν οι ιδιοκτήτες, που ήταν ιδιαίτερα φιλόξενοι και θερμοί άνθρωποι.

Μέρα 4: Οι Καλαρρύτες, η Μονή Βύλιζας, και μια εκπληκτική εξόρμηση

Εξερευνώντας τους Καλαρρύτες

Αφού απολαύσαμε ένα υπέροχο και γεμάτο πρωινό, ξεκινήσαμε την εξερεύνησή μας στους Καλαρρύτες. Αυτό το χωριό, σκαρφαλωμένο στις πλαγιές των Τζουμέρκων, βρίσκεται σε υψόμετρο 1.120 μέτρων, πάνω από μια απότομη χαράδρα όπου ρέει ο Καλαρρύτικος ποταμός.

Μέσα στο χωριό, θα βρείτε ξενώνες, οι περισσότεροι από τους οποίους στεγάζονται σε παραδοσιακά κτίρια. Ένας δημοφιλής προορισμός είναι το παραδοσιακό καφενείο “Άκανθος”, που προσφέρει καφέ, μεζέδες, μαγειρευτά, και πεντανόστιμα κεφτεδάκια.

Μονή Βύλιζας: Ένας Θησαυρός στα Τζουμέρκα

Συνεχίζουμε την περιήγησή μας προς τη Μονή Βύλιζας. Αυτή η μονή βρίσκεται κοντά στο Ματσούκι, σε ένα στενόμακρο σιάδι στην πλαγιά του βουνού Κριθάρια, πάνω από το Ματσουκιώτικο Ρέμα.

Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1050 μέτρων, σε ένα τοπίο που συνδυάζει την άγρια ομορφιά με τη γραφικότητα, πάνω από έναν γκρεμό και με θέα στη χαράδρα όπου ενώνονται οι τρεις παραπόταμοι του Άραχθου. Το μέρος αποτελεί ένα αγαπημένο σημείο για φωτογραφίες.

Διαβάστε το αφιέρωμά μας για τη Μονή Βύλιζας.

Η Εκδρομή στο Ματσούκι

Μετά την επίσκεψή μας στη Μονή Βύλιζας, αποφασίσαμε να κάνουμε μια γρήγορη στάση στο Ματσούκι. Παρόλο που η τοποθεσία είναι εκπληκτική, δυστυχώς φάνηκε ότι το Ματσούκι δεν έχει υποδομές όπως καφετέριες ή ταβέρνες. Απογοητευτήκαμε που διαπιστώσαμε ότι όλα ήταν κλειστά, αλλά το ακόμα χειρότερο ήταν ότι ο δρόμος προς το Ματσούκι ήταν σε πολύ κακή κατάσταση. Με δυσκολία προσπεράσαμε τα εμπόδια και ελπίζουμε ότι σε άλλη εποχή θα είναι πιο προσβάσιμο.

Δείτε το άρθρο μας για το χωριό Ματσούκι.

Η θέα ωστόσο που αντικρίσαμε στο ξωκλήσι του Αγίου Πέτρου ήταν μαγική και αξίζει να αναφέρουμε το συγκεκριμένο σημείο θέασης.

Εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων: Μια Εξόρμηση στην Υπέροχη Φύση

Επιστρέφοντας στο Συρράκο, αποφασίσαμε να κάνουμε μια από τις πιο όμορφες μικρές εξορμήσεις που έχουμε ζήσει στην Ήπειρο. Πήραμε έναν χωματόδρομο από το Συρράκο και, μετά από 20-30 λεπτά, φτάσαμε στο εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων. Εκεί, μπορείτε να απολαύσετε μια εκπληκτική θέα προς τη λίμνη των Ιωαννίνων. Δύσκολα μπορούν να περιγραφούν τα συναισθήματα που προκαλεί αυτή η διαδρομή, ιδίως στο σημείο όπου βρίσκεται το εκκλησάκι. Όσοι αγαπούν τα βουνά θα το καταλάβουν πλήρως.

View this post on Instagram

A post shared by Areti Myrto | Travel & Nature (@aretimyrto)

Ολοκληρώσαμε τη μέρα μας με υπέροχο δείπνο στην ταβέρνα Γκούρα και μια βόλτα στο Συρράκο, απολαμβάνοντας το ηλιοβασίλεμα.

View this post on Instagram

A post shared by Areti Myrto | Travel & Nature (@aretimyrto)

Τελευταίο πρωινό και αποχαιρετισμός στο Συρράκο

Το τελευταίο πρωινό μας ήταν μια ευκαιρία για μία τελευταία βόλτα στο Συρράκο, προτού αναχωρήσουμε. Απολαύσαμε την ομορφιά του χωριού για μια τελευταία φορά, κάνοντας βόλτα στα δρομάκια του χωριού.

Εξαιρετικής ομορφιάς είναι τα δύο πέτρινα γεφύρια που συναντάμε μπαίνοντας στην είσοδο του οικισμού. Το πρώτο είναι το Γεφύρι Πούντα Νουάουα (καινούργιο γεφύρι) χτισμένο το 1800 και δίπλα σώζεται η βρύση Φαντανίτσια. Το δεύτερο είναι το γεφύρι Γεφύρι Πούντα Βιάκλια (παλιό γεφύρι) ή γεφύρι Νικ, χτισμένο το 1938 πάνω σε παλιότερο. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται ο νερόμυλος.

Διαβάστε το αφιέρωμά μας για το Συρράκο.

Καθώς η επιστροφή μας ήταν για τα Γιάννενα, δεν υπήρχε περίπτωση εφόσον το επιτρέπει ο καιρός να μην διαλέξουμε να επιστρέψουμε από το πέρασμα του Μπάρου.

Eίναι ένα από τα πιο απαιτητικά περάσματα της Πίνδου, γνωστό για τις απρόβλεπτες χιονοθύελλες που μπορεί να εκδηλωθούν ακόμα και την άνοιξη. Ο δρόμος διασχίζει ένα εκπληκτικό μονοπάτι ομορφιάς ανάμεσα σε απότομες πλαγιές και πυκνά δάση.

Αυτή η επίσκεψη στην όμορφη περιοχή των Τζουμέρκων δεν ήταν η πρώτη μας, αλλά παρ’ όλα αυτά, ήταν μια ακόμη μοναδική εμπειρία που επιβεβαίωσε την αγάπη μας για αυτό το μέρος.

Τα Τζουμέρκα συνδυάζουν την φυσική ομορφιά με την πλούσια ιστορία και την παράδοση, και μας άφησαν με αναμνήσεις που θα μας συνοδεύουν για πάντα. 

Η αίσθηση γαλήνης, το αναζωογονητικό κλίμα των βουνών, η πλούσια γαστρονομία, και η ζεστή φιλοξενία που αντηχούν από κάθε σελίδα αυτού του ταξιδιωτικού ημερολογίου μας, μας κάνουν να νιώθουμε ευλογημένοι που είχαμε την ευκαιρία να ξαναδούμε αυτήν την περιοχή της Ελλάδας.

<p>The post Στα πανέμορφα Τζουμέρκα: Ένα ταξίδι ανάμεσα στη φύση και τη γαλήνη first appeared on Epirus Explorer.</p>

Ο αυχένας του Μπάρου είναι ένα από τα τρία προσβάσιμα ορεινά περάσματα από την Ήπειρο στη Θεσσαλία. Εδώ βρίσκονταν μέχρι το 1912 τα ελληνοτουρκικά σύνορα. Η ορεινή αυτή διάβαση ήταν γνωστή από πολλούς αιώνες πριν στα καραβάνια των αγωγιατών που μετέφεραν ανθρώπους και εμπορεύματα, αλλά και στους τσέλιγκες της Πίνδου που ανέβαζαν κάθε καλοκαίρι τα κοπάδια τους από τα χειμαδιά της Θεσσαλίας ψηλά στα αλπικά λιβάδια της Πίνδου για ελεύθερη βοσκή. Επί πλέον αποτελούσε στρατηγικό σημείο και η κατοχή του ήταν απαραίτητη για την διακίνηση του στρατού από την Ήπειρο στη Θεσσαλία και αντίστροφα.

Εκείνη την εποχή τα χωριά της περιοχής είχαν ζωή. Αργότερα όμως ο Εμφύλιος πόλεμος και οι νέες συνθήκες ζωής είχαν σαν αποτέλεσμα να ερημώσει η περιοχή και το ορεινό πέρασμα του Μπάρου να περάσει σε αχρηστία και να ξεχαστεί.

Εδώ και πολλά χρόνια ξεκίνησαν έργα διάνοιξης και ασφαλτόστρωσης του δρόμου και το 2014 παραδόθηκε ασφαλτοστρωμένο και το τελευταίο τμήμα.

Η διαδρομή από τον αυχένα του Μπάρου προς τα χωριά του Ασπροπόταμου είναι μία από τις ωραιότερες. Μια στάση στο ψηλό σημείο αφήνει το μάτι να ταξιδέψει στις κορφές του Λάκμου. Οι κορυφές Μπουρδουγάνη και Μποτάι τραβούν την προσοχή και δεξιά η κορυφή Τσιούμα Πλαστάρι, τμήμα του όγκου της Κακαρδίτσας, κατηφορίζει στο ρέμα του Νέγκρη που χύνεται στον Ασπροπόταμο. 

Ξεκινώντας από ψηλά και κατηφορίζοντας περνάς την εντυπωσιακή αλπική και υποαλπική ζώνη με τους βραχώδεις σχηματισμούς που αποτελούν καταφύγιο για πολλά είδη πουλιών. Στο χαμηλότερο ύψος της διαδρομής ξεκινάει ένα δάσος με έλατα, μαυρόπευκα και οξιές και πιο κάτω υπάρχουν πυκνά δάση βελανιδιάς. Στα ρέματα με κυριότερο το ρέμα Νέγκρη επικρατούν δάση με διάφορα πλατύφυλλα, και λίγα μεγάλα ρόμπολα.

View this post on Instagram

A post shared by Epirus Explorer (@epirusexplorer)

Πριν την έξοδο στην οδική αρτηρία της περιοχής του Ασπροποτάμου βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγίας της Γαλακτοτροφούσας θεμελιωμένο το 1799 και το δίτοξο πέτρινο γεφύρι του Μίχου.

<p>The post Το πέρασμα του Μπάρου – Μία εντυπωσιακή διαδρομή first appeared on Epirus Explorer.</p>